ตาของโดโลเรสเป็นประกายด้วยความกังวล และเธอกล่าวอย่างแผ่วเบาว่า “ฉันขอโทษ เราทำให้คุณเดือดร้อน”
เธอและเจนิสต่างก็เป็นคนธรรมดา เมื่อเผชิญกับสถานการณ์อันตราย พวกเขาก็ไม่สามารถช่วยโรแนนได้เลย กลับกลายเป็นภาระและเป็นอุปสรรคต่อโรแนน
นี่เป็นครั้งที่สองที่เกิดเหตุการณ์นี้!
“มันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับคุณเลย”
โรนันแตะใบหน้าของเธอแล้วพูดว่า “ครั้งนี้ฉันเป็นคนพาดพิงคุณ”
โดโลเรสและจานิสกลายมาเป็นจุดอ่อนและจุดอ่อนของเขา แต่เขากลับไม่เสียใจเลย
โดโลเรสฝังร่างบอบบางของเธอลงในอ้อมแขนของโรนันและพึมพำว่า “ถ้าไม่มีคุณ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าจะจับเจนิสเป็นๆ ได้ยังไง คุณต้องปลอดภัย”
โรนันจูบหน้าผากของเธอเบาๆ และพูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่ต้องกังวล ยังไม่มีใครในโลกนี้ที่สามารถฆ่าฉันได้เกิดมาเลย!”
นี่ไม่ใช่ความเย่อหยิ่งของโรนัน แต่เป็นความมั่นใจในตนเองอันแข็งแกร่งของเขา!
ทั้งสองโอบกอดกันเงียบๆ ชั่วขณะหนึ่ง
จนกระทั่งเสี่ยวเฮยเข้ามา ลูบขากางเกงของโรนันและร้องเหมียว
โรนันโน้มตัวลง อุ้มแมวตัวใหญ่ขึ้นมา ลูบหัวมัน แล้วพูดว่า “ฉันน่าจะรู้อยู่แล้วว่าไม่ควรพาเธอออกมาเล่น เธอต้องปกป้องโดโลเรสกับเจนิสให้ดีในอนาคต เข้าใจไหม”
เหมียว~
เสี่ยวเฮยโบกมือไปที่เขา
โรนันหัวเราะเบาๆ และโยนผู้ชายคนนั้นลงสู่พื้น
เช้าวันรุ่งขึ้น เขาไปที่สถานีตำรวจที่สี่เพื่อขอลา และซื้อสิ่งของจำนวนมากในเมือง รวมทั้งเครื่องจักรและวัสดุบางส่วน
โรนันใช้เวลาสามวันใ
