ฮึ่ย~
ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้จิตสำนึกของหวางเฉินกลับคืนสู่ร่างกายของเขาทันที
เขาลืมตาขึ้นโดยสัญชาตญาณ แต่กลับพบว่าเปลือกตาของเขาถูกปกคลุมด้วยของเหลวร้อน ๆ คล้ายปลา รู้สึกเหมือนมีเข็มเหล็กร้อนแดงปักอยู่ที่หัว ทำให้เขาเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส
หวางเฉินเช็ดหน้าโดยไม่รู้ตัว
มือของเขาเต็มไปด้วยเลือด!
ทันใดนั้น เขาพบว่าตัวเองนอนอยู่ในตรอกมืดๆ สกปรก เบื้องหน้าเขาได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงตะโกนอย่างตื่นเต้น “เร็วเข้า ฆ่าหมาสีเทาตัวนี้ด้วยกัน!”
เมื่อได้ยินเสียงนี้ หวางเฉินรู้สึกถึงวิกฤตอย่างรุนแรงในใจของเขา
โดยไม่คิดอะไร เขาก็ดึงไม้สั้นที่เอวออกมา พยุงตัวเองด้วยมือซ้าย และกระโดดขึ้นทันที
ชายร่างใหญ่รีบวิ่งเข้ามาและกำลังจะเตะหวางเฉิน
แต่หวางเฉินเร็วกว่า เขาเหวี่ยงไม้สั้นในมือด้วยความเร็วดุจสายฟ้าฟาด เข้าที่หัวเข่าของคู่ต่อสู้อย่างแรง
มีเสียงดัง “แตก” ชัดเจน และชายร่างใหญ่ก็ล้มลงกับพื้นพร้อมกับเสียงกรีดร้อง
ด้วยเลือดที่เต็มใบหน้าของเขา หวังเฉินก้าวไปข้างหน้าและริเริ่มทักทายคนทั้งสองที่เดินตามมาติดๆ โดยสีหน้าของเขาแสดงออกถึงความดุร้ายอย่างยิ่ง
“ตาย!”
เขาส่งเสียงคำรามต่ำออกมาจากลำคอและฟาดไม้สั้นไปที่ชายทางขวาอีกครั้ง
แรงมาก ลมก็แรงด้วย!
แม้ว่าชายคนนั้นจะถือมีดสั้นไว้เพื่อรับมือกับการโจมตีอันรุนแรงของหวางเฉิน แต่เขาไม่กล้าที่จะรับมันอย่างไม่ใส่ใจและหลบถอยหลังอย่างรีบร้อน
ส่งผลให้ไม้ที่หวางเ
