จากนั้น สีหน้าของนักพรตเฮ่อหลิงก็กลายเป็นซับซ้อนขึ้นมาทันที
เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยสั่งสอนด้วยความหวังดี
“อาหย่วนเอ๊ย เจ้าเป็นศิษย์เพียงคนเดียวของอาจารย์ อาจารย์ย่อมตั้งความหวังกับเจ้าไว้มาก หวังเพียงให้เจ้าสืบทอดวิชาของอาจารย์ และนำพาสายเลือดสำนักของเราให้เจริญรุ่งเรือง หากวันใดวันหนึ่ง เจ้าสามารถควบแน่นจินตานระดับสูงได้สำเร็จ หรือกระทั่งบรรลุมรรคผลขอบเขตหยินเสินหรือหยางเสิน ต่อให้อาจารย์ต้องสิ้นอายุขัยไปเดี๋ยวนั้น ก็ถือว่านอนตายตาหลับแล้ว”
“แต่ว่า… แม้วิชาเต๋าและเพลงกระบี่ของอาจารย์จะไม่ได้ห้ามเรื่องการรักษาพรหมจรรย์ แต่หากลุ่มหลงในอิสตรี ก็จะบั่นทอนกำลังใจและความมุ่งมั่นได้ จงจำไว้ว่าอิสตรีคือหลุมพรางที่หอมหวานแต่ฝังกลบวีรบุรุษมานักต่อนักแล้ว ตอนนี้วิถีกระบี่ของเจ้ายังไม่ถึงไหน ยังไม่ถือว่าสำเร็จขั้นต้นด้วยซ้ำ การหมกมุ่นในกามารมณ์ มีแต่จะทำให้การบำเพ็ญเพียรของเจ้าล่าช้า และบั่นทอนความตั้งใจของเจ้าเสียเปล่าๆ”
“ท่านอาจารย์ ท่านเข้าใจผิดแล้ว ศิษย์ไม่ได้ลุ่มหลงในอิสตรี เมื่อครู่นี้ที่ข้า…”
กู้หย่วนหน้าดำคร่ำเครียด นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย!
“พอได้แล้ว!”
