“ส่วนตอนนี้ เจ้าเลิกเปลืองแรงเปล่าเถอะ เพลงกระบี่ของเจ้าน่ะ สังหารผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตเทียนเหรินได้ก็จริง แต่แก่นแท้ของจิตวิญญาณแยกมารเร้นลับของข้าสายนี้ ยังเหนือกว่าปรมจารย์ระดับจินตานทั่วไปเสียอีก”
“กระบี่ของเจ้า ฟันจิตวิญญาณแยกของข้าไม่เข้าหรอก! ตอนนี้ เจ้าจงอยู่นิ่งๆ ให้ข้ากลืนกินเสียดีๆ เถอะ!”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง เงาดำก็พุ่งตัวโถมเข้าใส่ หมายจะสิงสู่ร่างของกู้หย่วน แย่งชิงรากฐานของเขา และนำกู้หย่วนไปหลอมสร้างเป็นร่างแยกมารหยิน
กู้หย่วนแค่นเสียงเย็น
“หึ ฝันไปเถอะ!”
เคร้ง——
เขารวบสองนิ้วเข้าด้วยกัน รูดผ่านตัวกระบี่ กระบี่อิ๋นเจียวในมือส่งเสียงร้องคำรามลั่น สั่นสะท้านส่งเสียงกระบี่ดุจมังกรคำราม ดังกึกก้องไปถึงชั้นเมฆ!
กู้หย่วนรู้ดีว่าด้วยระดับเพลงกระบี่ของตนเองในตอนนี้ ไม่มีทางทำอะไรจิตวิญญาณแยกของเฒ่ามารผู้นี้ได้อย่างแน่นอน
เว้นเสียแต่ว่าเขาจะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตเทียนเหริน ฝึกฝนเคล็ดกระบี่อวี้จิ่งเสวียนซูจนถึงขั้นความสำเร็จเล็ก หรือฝึกฝนพลังเทวะชั้นยอดอย่างเคล็ดกระบี่ไท่ซวีสะท้อนจันทร์ให้สำเร็จเสียก่อน ถึงจะพอมีลุ้นต่อกรได้บ้าง
