าว่างถือเป็นความสุขอย่างหนึ่ง
ทั้งสองคนไปที่ศูนย์พักผ่อนของฐานทัพด้วยกันและพบที่นั่งว่างในบาร์ด้านใน
ต่างจากหวังเฉินที่ชอบอยู่คนเดียว ฟางหย่งกลับเป็นคนที่เปิดเผยและกระตือรือร้นกว่ามาก เขารีบเรียกเพื่อนร่วมชั้นสองสามคนมาพูดคุยด้วย แล้วพวกเขาก็มารวมตัวกันที่โต๊ะเพื่อพูดคุยและหัวเราะกัน
ในบาร์แห่งนี้มีเด็กใหม่ประเภทเดียวกันจำนวนมากมารวมตัวกันเป็นกลุ่มละสามหรือห้าคน
ที่ไหนมีคน ที่นั่นมีวงกลม เรื่องนี้ก็เหมือนกันกับโรงเรียนนายร้อยทหารบกที่ 1 ไม่ต้องพูดถึงนักเรียนปีหนึ่งทั้งชั้น แม้แต่ในภาควิชาเดียวกัน ก็มีวงกลมหลากหลายขนาด
ลูกหลานของขุนนางจะมีวงจรของตัวเอง ชนชั้นสูงจะมีวงจรของตัวเอง และแน่นอนว่าคนธรรมดาสามัญก็จะมีวงจรของตัวเองเช่นกัน
ยังมีวงกลมจากกระจุกดาวเดียวกันหรือแม้แต่ดาวเคราะห์ดวงเดียวกัน และแม้แต่วงกลมที่ได้รับการเสริมพันธุกรรมและวงกลมที่ไม่ได้รับการเสริมพันธุกรรมก็สามารถแบ่งออกเป็นวงกลมได้
โดยสรุปแล้วมันค่อนข้างซับซ้อน
หวังเฉินไม่เคยชอบเข้าสังคม แต่เมื่ออยู่ในโลกนี้แล้ว เขาไม่มีทางเลือก เว้นเสียแต่ว่าเขาจะแยกตัวออกจากกลุ่มได้อย่างสมบูรณ์ เขาก็จะเข้าสังคมเป็นครั้งคราวเพื่อหลีกเลี่ยงความแตกต่างมากเกินไป
แต่ในโอกาสเช่นนี้เขาก็แค่ฟังและไม่พูดอะไร เพียงดื่มเบียร์สดเย็นๆ เพื่อผ่อนคลาย
แต่สิ่งที่หวางเฉินไม่คาดคิดก็คือ ก่อนที่เขาจะดื่มเบียร์หมดแก้ว เพื่อนร่วมชั้นอีกสามคนก็มาที่โต๊ะที่เข
