ที่ระเบียงชั้นบนสุดของอาคารเรียน หวางเฉินจ้องมองเซี่ยหยุนเหยาที่อยู่ข้างๆ เขา
เขาไม่ตอบคำถามของอีกฝ่ายโดยตรง แต่สายตาที่ลึกซึ้งของเขา ดูเหมือนจะสามารถทะลุผ่านจิตวิญญาณของหญิงสาวและมองเห็นความลับที่ซ่อนอยู่ของหญิงสาวได้อย่างชัดเจน
เซี่ยหยุนเหยาไม่เคยสับสนวุ่นวายเท่ากับช่วงเวลานั้นมาก่อน เธอกำมือแน่นโดยไม่ได้ตั้งใจและพยายามอย่างที่สุดที่จะไม่เสียสติ
หวางเฉินพูดขึ้นอย่างกะทันหัน: “คุณกลัวฉัน”
ดวงตาของเซี่ยหยุนเหยาพร่ามัวลง: “อ่า?”
หวางเฉินยิ้มจาง ๆ “คุณกลัวฉัน แต่คุณก็ยังมาหาฉันและหาข้อแก้ตัวไร้สาระมา ฉันพอจะรู้สาเหตุได้ไหม”
แนวป้องกันทางจิตวิทยาสุดท้ายของเซี่ยหยุนเหยาถูกเจาะทะลุทันที เธอเอามือทั้งสองข้างประคองใบหน้าที่ร้อนผ่าวของตัวเอง รู้สึกละอายใจมากจนหวังว่าจะหารอยแยกในพื้นดินเพื่อคลานเข้าไปได้
ถึงแม้เธอจะฉลาดแค่ไหน แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกเหมือนเป็นตัวตลก!
แต่ในชั่วพริบตา เด็กสาวก็รู้สึกว่าลมหนาวที่พัดมาจากหลังคาหายไปในทันที และลมหายใจอุ่น ๆ แผ่วเบาโอบล้อมเธออย่างเงียบ ๆ เธอรู้สึกราวกับว่ากำลังแช่อยู่ในบ่อน้ำพุร้อน รู้สึกอบอุ่นและสบายตัวอย่างที่สุด
ความขี้อาย ความเขินอาย ความระมัดระวังและเฝ้าระวัง รวมไปถึงความกลัวที่ไม่อาจกล่าวได้ที่มีต่อหวางเฉิน ทุกอย่างค่อยๆ จางหายไปโดยที่เธอไม่ทันสังเกต และอารมณ์ของเธอก็ค่อยๆ กลับมาสดใส แจ่มใส และแจ่มใสอีกครั้ง
ความรู้สึกนี้ช่างมหัศจรรย์มากจนเซี
