ากนั้นไม่นาน หญิงสาวผู้ทันสมัยคนหนึ่งก็มาที่โรงเตี๊ยมและนั่งลงข้างๆ เขา
หวางเฉินเหลือบดูมันอย่างไม่ใส่ใจ
ผู้หญิงคนนี้มีหุ่นที่สวยมาก เธอคงออกกำลังกายเป็นประจำเพื่อให้หุ่นสวย หุ่นแบบนี้ไม่ใช่หุ่นที่ต้องใช้เครื่องออกกำลังกายอย่างแน่นอน
เธอแต่งหน้าแบบธรรมชาติ มีคิ้วบางเบา ผิวขาวเนียน และดูสวยงาม โดยรูปลักษณ์จริงของเธอมีอย่างน้อย 8 คะแนนขึ้นไป
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ดูเหมือนผู้หญิงที่มองโลกในแง่ดี เธอน่าจะเป็นคนทำงานออฟฟิศในเมืองที่มีฐานะดี และสไตล์การแต่งตัวของเธอก็ดูหรูหราไม่มากก็น้อย
ทันทีที่เธอนั่งลง เธอก็ได้รับความสนใจจากผู้คนมากมายในโรงเตี๊ยม
แน่นอนว่าคนที่กล้ามองพวกเขาอย่างเปิดเผยน่าจะเป็นคนที่ไม่มีแฟนแน่นอน
สาวงามเมืองคนนี้มีสัมผัสการรับรู้ที่เฉียบแหลม หวางเฉินสังเกตเห็นทันทีที่เธอหันไปมองเธอ เธอหันศีรษะและมองไปที่หวางเฉิน จากนั้นจึงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า “คุณอยู่คนเดียวเหรอ”
หวางเฉินไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะริเริ่มสนทนา จึงพยักหน้าและตอบว่า “ใช่ คุณก็อยู่คนเดียวเหมือนกันเหรอ?”
“คนคนหนึ่ง.”
พนักงานสาวออฟฟิศถอนหายใจเบาๆ จากนั้นยกมือเรียกบาร์เทนเดอร์ “เอริก เอามาร์ตินี่ให้ฉันแก้วหนึ่ง แล้วก็ให้สุภาพบุรุษท่านนี้แก้วหนึ่งด้วย”
เธอเหยียดนิ้วสีขาวเรียวยาวของเธอออกและชี้ไปที่หวางเฉินที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอ
จากนั้นเขาก็ยิ้มให้หวางเฉินและกล่าวว่า “คุณไม่รังเกียจใช่ไหม”
“
