แรกคือเงินดอลลาร์ชุดที่เขาได้รับนั้นไม่ใช่ประเภทเดียวกัน มีผลิตภัณฑ์ที่ผลิตขึ้นในช่วงปลายราชวงศ์ชิง รวมไปถึงผลิตภัณฑ์จากสาธารณรัฐจีนในยุคแรก รวมถึงผลิตภัณฑ์นำเข้าอีกมากมาย
แต่สิ่งที่หวางเฉินมั่นใจได้คือเหรียญเงินทั้งหมดเป็นของจริง และบางเหรียญก็หายากด้วย
เพราะทั้งหมดอยู่จัดแสดงอยู่ในบูธนิทรรศการของพิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด!
นอกจากนี้แม้คุณจะไม่เคยกินหมูแต่คุณก็เคยเห็นหมูวิ่งหนี หากคุณมั่นใจว่าเป็นของแท้ ก็สามารถค้นหาราคาสินค้าเดียวกันทางออนไลน์ได้ง่ายมาก
เมื่อกี้หวางเฉินหยิบชิ้นส่วนหนึ่งออกมาเพื่อทดสอบนิสัยของเจ้าของ
อันเป็นผลให้อีกฝ่ายจึงปฏิบัติกับเขาเหมือนเป็นมือใหม่และเสนอเงินหนึ่งพันห้าร้อยหยวนเพื่อแลกกับสิ่งของที่มีมูลค่าหลายพันหยวน แถมยังดูถูกมันด้วยการบอกว่ามันมีคุณภาพปานกลาง
หวางเฉินจะไม่ยอมทนต่อนิสัยแย่ๆ ของอีกฝ่าย!
อย่างไรก็ตาม ร้านขายของเก่าทำมาหากินจากธุรกิจประเภทนี้โดยการซื้อของถูกและขายแพง หวางเฉินถามร้านค้าสามแห่งติดต่อกันและล้วนแต่เป็นร้านเดียวกัน
เหมือนเจ้าของร้านเหล่านี้เกิดมาจากแม่เดียวกัน!
ดังคำกล่าวที่ว่า นักธุรกิจทุกคนล้วนไม่ซื่อสัตย์ หวางเฉินไม่ได้โกรธหรือหงุดหงิดเกี่ยวกับสถานการณ์นี้ และเขาก็ไม่ยอมแพ้ด้วย
เขาก้าวเข้าไปในร้านขายของเก่าชื่อ “ฉีเปาจ้าย”
เจ้าของร้านนี้เป็นชายชราผมขาวสวมสูทจงซานธรรมดาและแว่นอ่านหนังสือเก่าๆ เขาดูเหมือนครูโรงเรียนเอกชนแก่ๆ ที่ดูสง่าง
