ละจะมีการสอบปลายภาคอีก 1 เดือน
เนื่องจากเขาไปเล่นอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ตลอดทั้งคืนเมื่อคืนนี้ เขาก็เลยง่วงนอนในชั้นเรียนและถึงขั้นหลับในชั้นเรียนคณิตศาสตร์อีกด้วย ผลก็คือ “หยานหวางจาง” ทำให้เขาอับอายและไล่เขาออกไป
นี่ก็เป็นประสบการณ์น่าอับอายและไม่อาจกล่าวได้ในสมัยมัธยมปลายของหวางเฉิน!
โดยไม่คาดคิด เขาก็ได้ทบทวนเรื่องนี้อีกครั้ง
อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้ หวางเฉินไม่ได้โต้ตอบกับ หยาน หวาง จาง ซึ่งทำให้หลีกเลี่ยงการดูหมิ่นได้มากขึ้น
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง หวังเฉินก็ลงบันไดไปที่ชั้นหนึ่ง มาถึงบริเวณหอพักพนักงานของโรงเรียน ราวกับว่าเขาคุ้นเคยกับสถานที่นั้น จากนั้นก็ปีนข้ามประตูเล็กและลอบออกจากโรงเรียนไป
หวางเฉินปีนผ่านประตูเล็กนี้มาหลายร้อยครั้งแล้ว
ในไม่ช้าเขาก็เข้าไปในร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ที่ตั้งอยู่ในซอยลึกใกล้กับโรงเรียน
“หวางเฉิน คุณหนีเรียนอีกแล้ว!”
ผู้ดูแลระบบเครือข่ายที่แผนกต้อนรับรู้จักหวางเฉินและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณไม่กลัวว่าราชาแห่งนรกจะลอกผิวหนังของคุณแล้วทอดคุณในกระทะเหรอ?”
ผู้ดูแลระบบเครือข่ายรายนี้เดิมเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ต่อมาเขาออกจากโรงเรียนเพื่อมาเป็นผู้ดูแลระบบเครือข่าย ดังนั้นเขาจึงมีจุดร่วมมากมายกับหวางเฉินและนักเรียนรุ่นน้องคนอื่น ๆ ที่แอบเข้ามาเล่นอินเทอร์เน็ต
“อย่าพูดถึงเรื่องนั้น”
หวางเฉินพูดอย่างใจเย็น “ฉันเพิ่งถูกหยานหวางจางไล่ออกไป เอาเครื่องและบุหรี
