“ถูกต้องขอรับ นอกจากคุณชายแล้ว ยังมีแขกท่านอื่นอยู่อีก...”
ชายวัยกลางคนตอบตามตรง
“ตกลง รบกวนนำทางด้วย”
กู้หย่วนพยักหน้าเบาๆ
……
“หอชุนไหล...”
กู้หย่วนเงยหน้ามองอาคารเจ็ดชั้นที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า
อาคารหลังนี้คือหนึ่งในสิ่งปลูกสร้างที่สูงที่สุดในเมืองเป่ยเหลียง และยังเป็นหอสุราที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดอีกด้วย พ่อครัวใหญ่ของที่นี่เชี่ยวชาญการปรุงอาหารเลิศรสจากทั้งภูเขาและทะเล ว่ากันว่าต่อให้เป็นโต๊ะจีนที่ถูกที่สุด ก็ยังต้องจ่ายถึงหกเจ็ดตำลึงเงิน
ผู้ที่สามารถมาใช้จ่ายที่นี่ได้ ล้วนแต่เป็นผู้มีอันจะกินทั้งสิ้น
กู้หย่วนไม่เคยมาที่นี่ แต่ก็เคยได้ยินชื่อเสียงของหอชุนไหลมาบ้าง
“คุณชายกู้ เชิญด้านในขอรับ คุณหนูสามเซี่ยรออยู่ที่ชั้นห้าแล้ว”
ลูกจ้างคนหนึ่งรีบเข้ามาต้อนรับ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม โค้งตัวนำทางไปด้านหน้า
กู้หย่วนไม่ได้เอ่ยอะไร เพียงเดินตามไปเงียบๆ
“คุณชายกู้ เชิญขอรับ”
เมื่อมาถึงหน้าห้องส่วนตัวห้องหนึ่งบนชั้นห้า ลูกจ้างก็เปิดประตูให้กู้หย่วน ก่อนจะถอยฉากออกไปอย่างเงียบเชียบ
กู้หย่วนมองเห็นสถานการณ์ภายในห้องได้อย่างชัดเจน
ภายในห้องมีคนอยู่ทั้งหมดแปดคน
