เขาพบว่า ขอเพียงเขาถือน้ำเต้าใบนี้แล้วหันไปทิศทางอื่น แสงที่กะพริบอยู่บนผิวน้ำเต้าก็จะอ่อนแสงลง แต่พอเปลี่ยนไปอีกทิศทางหนึ่ง แสงนั้นก็จะสว่างวาบขึ้นมา
“ไม่สิ ไม่ใช่!”
หลังจากที่กู้หย่วนลองเปลี่ยนทิศทางดูหลายๆ ครั้ง ก็พบว่ามีเพียงทิศทางเดียวเท่านั้น ที่เมื่อเดินมุ่งหน้าไป แสงบนผิวน้ำเต้าหยกถึงจะสว่างขึ้นเรื่อยๆ
เขาตระหนักได้ในทันที
“ไม่ใช่ปัญหาที่ตัวน้ำเต้า แต่น้ำเต้าใบนี้กำลังชี้ทางให้ข้า! หรือว่ามันกำลังนำทางให้ข้าไปหาสิ่งใด หรือไปหาใคร?”
กู้หย่วนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพกกระบี่ชิวฉุ่ยติดตัว กำชับเหยาต้าอีกสองสามประโยค แล้วกระโดดข้ามกำแพงออกจากบ้านไป
เขากำน้ำเต้าหยกสีเขียวใบเล็กไว้ในมือข้างหนึ่ง พลางสังเกตทิศทาง แล้วมุ่งหน้าไปยังทิศที่น้ำเต้าชี้บอก
ลัดเลาะผ่านถนนใหญ่ตรอกซอกซอยต่างๆ โดยไม่หยุดพัก
เดินไปเดินมา กู้หย่วนก็มาหยุดอยู่หน้าบ้านพักหลังหนึ่ง
“หืม นี่มัน…”
เขาชะงักฝีเท้า เงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ แล้วก็ต้องยืนอึ้งอยู่กับที่
เพราะบ้านพักตรงหน้า เห็นได้ชัดว่าเป็นบ้านของบัณฑิตหลินโจว คนรู้จักของเขานั่นเอง!
“ถึงกับพาข้ามาที่นี่เชียวรึ…”
