“เหยาต้า มาสิ กินซะ”
กู้หย่วนโยนเห็ดหลินจือแดงที่มีมูลค่ามหาศาลลงไปอย่างไม่นึกเสียดาย เหยาต้าอ้าปากรับไว้ได้พอดี
มันกะพริบตาปริบๆ มองกู้หย่วนด้วยแววตาซาบซึ้งเล็กน้อย จากนั้นก็ขยับปากเคี้ยวเห็ดหลินจือแดงจนแหลกละเอียดอย่างง่ายดาย แล้วกลืนลงท้องไป
หลังจากนั้น เหยาต้าก็หดหัวเข้าไปในกระดอง ซึมซับและหลอมรวมสรรพคุณยาอย่างเงียบๆ
กู้หย่วนไม่ได้ส่งเสียงรบกวน ยืนนิ่งรอคอยอยู่กับที่อย่างสงบ
เขามีลางสังหรณ์ว่า วันนี้เหยาต้าน่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างขึ้น
เขายืนรออย่างเงียบๆ นานกว่าครึ่งชั่วยาม
กู้หย่วนเห็นได้อย่างชัดเจนว่า บนผิวลำตัวของเหยาต้ามีแสงสีดำชั้นหนึ่งเพิ่มขึ้นมา
ภายใต้แสงนั้น ขนาดตัวและรูปลักษณ์ภายนอกของเหยาต้าดูเหมือนจะเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย
กรอด— กรอด—
เสียงเสียดสีเบาๆ ดังมาจากร่างของเหยาต้า เป็นเสียงของกระดูกที่เสียดสีกัน
กระดองตะพาบบนแผ่นหลังของมันหนาขึ้นเรื่อยๆ สีของผิวหนังและปุ่มกระดูกที่นูนขึ้นมาก็เข้มขึ้นตามไปด้วย ขนาดตัวที่เดิมทีก็ใหญ่เท่าโม่หินอยู่แล้วก็ยังคงขยายใหญ่ขึ้นอย่างต่อเนื่อง
