ใ
นห้องชั้นในของบ้านหินมีโคมไฟเล็กๆ อยู่
ผู้ใหญ่บ้านชราที่เพิ่งเสิร์ฟไวน์และอาหารให้หวางเฉิน กลับคุกเข่าลงตรงหน้าเขาทันที!
หวางเฉินถามอย่างใจเย็น “หัวหน้าหมู่บ้านชรา ทำไมคุณถึงทำพิธีกรรมอันยิ่งใหญ่เช่นนี้”
หัวหน้าหมู่บ้านชราก้มหัวให้เขาสามครั้ง “ปัง ปัง ปัง” จนหน้าผากของเขาฟกช้ำและหัก และมีเลือดออก
“ได้โปรดไว้ชีวิตฉันด้วยเถอะท่าน ฉันสมควรตาย!”
“ลุกขึ้นแล้วพูดเถอะ”
หวางเฉินพูดอย่างเฉยเมย “บอกฉันก่อนว่าคุณหมายความว่าอย่างไร จากนั้นฉันจะได้รู้ว่าคุณสมควรตายจริงหรือไม่”
หัวหน้าหมู่บ้านชราลุกขึ้นด้วยใบหน้าขมขื่นและเล่าเรื่องทั้งหมดอย่างสั่นเทิ้ม
ปรากฏว่าเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา เขาได้ค้นพบว่ามีบางอย่างผิดปกติกับพรานล่าสัตว์จางซิโถวในหมู่บ้าน และพฤติกรรมของเขาก็ไม่ปกติ
คาดว่าผู้ล่าถูกวิญญาณชั่วร้ายสิงสู่
แต่กำนันคนเก่าไม่ได้เผยแพร่เรื่องดังกล่าวหรือรายงานให้ทางการเทศมณฑลทราบ
ประการแรก เขาไม่มีหลักฐานโดยตรงที่จะพิสูจน์เรื่องนี้ และประการที่สอง เขาลังเล
หากจางซื่อโถวไม่ใช่ปีศาจ และเขารายงานเรื่องนั้นต่อกองทหารสวมเลือดเพื่อทำการสอบสวน ไม่เพียงแต่เขาจะสร้างความขุ่นเคืองให้กับนักล่าผู้โหดร้ายคนนี้มากเท่านั้น แต่เขาจะต้องออกจากโลงศพเพื่อยุติเรื่องนี้ด้วย
การโกหกเกี่ยวกับสถานการณ์ของปีศาจถือเป็นอาชญากรรมที่สำคัญ เราสามารถทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อเราทำให้ทหารสวมชุดเลือดต้องเดินทางโดยเปล่าประ
