่าวว่า “ข้ายังดื่มไวน์พระจันทร์เต็มดวงของท่านด้วย”
ร่องรอยแห่งความทรงจำฉายแวบผ่านใบหน้าของเขา: “ผ่านไปมากกว่าทศวรรษในพริบตาเดียว!”
หวางเฉินไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะมีความสัมพันธ์แบบนี้กับเขา แต่อย่างไรเสียเขาก็ไม่ใช่หลิงจื้อหยวนตัวจริง ดังนั้นเขาจึงตอบได้เพียงจากมุมมองของสามัญสำนึกด้วยรอยยิ้มแห้งๆ: “กลายเป็นลุงจาง หลานชายของฉันประสบภัยพิบัติและต้องปลอมตัว ช่วยฉันเก็บความลับนี้หน่อยลุง หลานชายของฉันจะขอบคุณมาก!”
“การเก็บเป็นความลับไม่ใช่ปัญหา”
จางเสี่ยวฉีโบกมือและกล่าวว่า “ฉันแค่รู้สึกว่าตัวเองพิเศษ และไม่สามารถยุ่งเกี่ยวกับเรื่องครอบครัวของคุณได้ ถ้าหากคุณต้องการแก้แค้นและกลับไปหาตระกูลหลิง คุณต้องพึ่งความพยายามของตัวเอง”
เขาจ้องดูหวางเฉินอย่างลึกซึ้ง: “แต่ฉันให้โอกาสคุณได้”
