เมื่อมีผู้ใต้บังคับบัญชาทะลวงขึ้นเป็นผู้ฝึกยุทธระดับเซียนเทียนได้ ในฐานะเจ้าหออย่างเซี่ยมิ่งหยาง ย่อมต้องเรียกมาพบปะพูดคุยสักหน่อย นี่เป็นเรื่องที่สมควรทำอย่างยิ่ง มิเช่นนั้นก็ถือว่าละเลยหน้าที่จนเกินไป
“ตกลงขอรับ ถ้างั้นรบกวนคุณหนูสามช่วยนำทางด้วย”
กู้หย่วนเองก็เข้าใจจุดนี้ดี จึงพยักหน้ารับคำอย่างไม่ลังเล
เซี่ยซิ่วเสวี่ยไม่ได้พูดอะไรต่อ นางลุกขึ้นยืนแล้วเดินนำหน้าไป
เพียงไม่นาน ทั้งสองก็เดินทางมาถึงหออวี้ติ่ง
เมื่อขึ้นมาถึงชั้นสามและก้าวเข้าไปในห้อง กู้หย่วนก็เห็นเซี่ยมิ่งหยางกำลังยืนเอามือไพล่หลัง ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง
“ข้าน้อยกู้หย่วน คารวะท่านเจ้าหอขอรับ!”
กู้หย่วนก้าวไปข้างหน้า ประสานมือคารวะ
ทว่าในใจของเขากลับเกิดความรู้สึกประหลาดใจขึ้นมาวูบหนึ่ง
ในสัมผัสรับรู้ของเขา เซี่ยมิ่งหยางที่อยู่ตรงหน้า ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าดิน กลิ่นอายรอบตัวเขาสอดประสานและไหลเวียนเป็นวัฏจักรร่วมกับพลังปราณแห่งฟ้าดิน
แรงกดดันที่แผ่ออกมา รุนแรงกว่าตอนที่เจอกันคราวก่อนมากนัก!
แน่นอนว่า กู้หย่วนในตอนนี้ก็ไม่ใช่กู้หย่วนคนเดิมอีกต่อไปแล้ว แรงกดดันแค่นี้ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกระคายเคืองอะไรเลย
