รป้องกันตัวของกู้หย่วน นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“เจ้าวางใจเถอะ ข้าเพียงแค่สงสัยว่าเหตุใดคนที่มีระดับการบำเพ็ญเพียรต่ำต้อยอย่างเจ้า ถึงสามารถสยบแมลงอสูรและสัตว์อสูรได้มากมายเพียงนี้ ข้าไม่ได้สนใจในความลับของเจ้าหรอก หากเจ้าไม่อยากตอบ ก็ไม่ต้องพูดอะไรให้มากความ”
ระหว่างที่พูด สายตาของนางก็กวาดมองไปยังงูกลืนปราณ ตะขาบหลังเหล็ก และหนูน้อยค้นสมบัติ นัยน์ตาคู่สวยฉายแววประหลาดใจออกมาวูบหนึ่ง
ด้วยสายตาที่เฉียบคมระดับนาง ย่อมมองออกอยู่แล้วว่า นอกจากตะขาบหลังเหล็กตัวนั้นแล้ว ทั้งหนูน้อยและงูกลืนปราณ ต่างก็เพิ่งจะผ่านการวิวัฒนาการสายเลือดมาหมาดๆ ทั้งคู่
เพียงแต่ว่า การวิวัฒนาการสายเลือดเช่นนี้ มักจะเกิดขึ้นกับสัตว์อสูรได้ยากยิ่งนัก โดยมากแล้วมักจะเกิดกับสัตว์ธรรมดาที่บังเอิญไปกินของวิเศษระดับฟ้าดินเข้าไป จนเกิดการวิวัฒนาการขึ้นมาด้วยความบังเอิญเสียมากกว่า
และเมื่อสัตว์อสูรตัวน้อยทั้งสามถูกนางจ้องมอง พวกมันก็พากันหดตัวเข้าหากันราวกับได้พบเจอกับศัตรูตามธรรมชาติที่น่าสะพรึงกลัว ไม่กล้าแม้แต่จะขยับเขยื้อน
แม้กระทั่งตะขาบหลังเหล็กที่ปกติแล้วจะใจกล้าบ้าบิ่นที่สุด ก็ยังตกใจกลัวจนขดตัวเป็นก้อนกลมสั่นงันงก ขาแหลมคมที่เหมือนตะขอเหล็กเหล่านั้นถูกหดเก็บเข้ามาจนหมด ไม่รู้จะเอาไปซ่อนไว้ที่ไหนดี
กู้หย่วนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ประสานมือคารวะ
“ขอบคุณท่านเทพธิดาที่เข้าใจขอรับ”
“ความจริงก็ไม่มีอะไรปิดบังหรอก ข้
