งครั้งที่เขาถูกมือปราบที่เดินลาดตระเวนอยู่บนถนนเรียกไปสอบถาม
โชคดีที่ประการแรก หน้าตาของเขาทั้งหล่อเหลาและอ่อนเยาว์ ดูไม่เหมือนพวกคนชั่ว คนปกติทั่วไปยิ่งไม่มีทางคิดว่าเขาจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับไอ้ฆาตกรสุดโหดอย่างเยี่ยนสือซานแน่นอน
แน่นอนว่าถ้าเปลี่ยนเป็นพวกที่หน้าตาดุร้าย รอยสักเต็มหลังล่ะก็ นั่นก็ไม่แน่
เพราะงั้นการเกิดมาหน้าตาดี บางครั้งมันก็เป็นข้อได้เปรียบจริงๆ
ประการที่สอง ที่เอวของกู้หย่วนห้อยป้ายประจำตัวคนเก็บสมุนไพรของหออวี้ติ่งเอาไว้ ต่อให้มีใครคิดจะฉวยโอกาสยัดข้อหาเพื่อรีดไถผลประโยชน์ พอเห็นป้ายนี้ก็ต้องล้มเลิกความคิดไปทันที
เขาแวะซื้อขนมที่ร้านริมทางห่อหนึ่ง แล้วหิ้วขนมเดินมาถึงลานบ้านหลังหนึ่งในตรอกเถียนสุ่ย จากนั้นก็เคาะประตู
“พี่กู้ ท่านนี่เอง!”
ไม่นานนัก หลินโจวก็เปิดประตูออกมา เมื่อเห็นว่าเป็นกู้หย่วน เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจแกมดีใจ รีบเบี่ยงตัวหลบให้กู้หย่วนเข้ามา
“เชิญขอรับ! เชิญๆ!”
“พี่หลินช่วงนี้สบายดีหรือไม่?”
กู้หย่วนวางของลง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินโจวก็ยิ้มแย้มแจ่มใส
“ต้องขอบคุณวิธีที่น้องกู้ช่วยคิดให้ ตอนนี้ข้ามักจะรับจ้างเขียนจดหมายให้ชาวบ้าน ส่วนซิ่วเหนียงก็ไปตั้งแผงขายของ ถึงจะเหนื่อยไปสักหน่อย แต่ก็เก็บเงินได้ไม่น้อยเลยทีเดียว”
ดูเหมือนเขาจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถามขึ้น
“จริงสิ พี่กู้ วันนี้ท่านตั้งใจจะมาอ่านหนังสือต่อหรือ? แต่ข้าจำได้ว่าท่านเร
