เข้าชมเมื่อเข้าเมือง ซึ่งทำให้การค้าขายกับพ่อค้าที่เดินทางสะดวกยิ่งขึ้น
หลังจากที่พวกเขาผ่านทางเข้าหมู่บ้านแล้ว วังเฉินก็ตามมาด้วย “หาง”
เด็กบางคนยังรีบกลับบ้านไปเอาสมุนไพรที่สะสมในชีวิตประจำวันมาแลกกับข้าวและของเล่น
หวังเฉินไม่ได้เข้าไปในหมู่บ้าน แต่พบสถานที่ถัดจากทางเข้าหมู่บ้าน จึงขนถ่ายสินค้าและจัดเตรียมไว้
เป็นกฎที่พ่อค้าที่เดินทางจะไม่เข้าไปในหมู่บ้าน เพราะโจรบางคนจะแกล้งทำเป็นพ่อค้าที่เดินทางมาเยี่ยมชมหมู่บ้าน
แผงลอยของ Wang Chen อยู่ใต้ต้นไม้สูงตระหง่าน
หลายหมู่บ้านมีต้นไม้ใหญ่คล้ายทางเข้าให้ผู้สูงอายุและเด็กๆ ในหมู่บ้านได้ใช้ร่มเงา พูดคุย และเล่นสนุก
สำหรับชาวบ้านที่ทำงานตอนพระอาทิตย์ขึ้นและพักผ่อนตอนพระอาทิตย์ตก การมาถึงของพ่อค้าที่เดินทางมาจะนำความสนุกสนานสดใหม่มาสู่ชีวิตธรรมดาและน่าเบื่อของพวกเขาอย่างไม่ต้องสงสัย
ดังนั้น หลายๆ คนจึงมารวมตัวกันที่ด้านหน้าแผงขายของ Wang Chen อย่างรวดเร็ว
หวังเฉินหยิบขนมข้าว เค้ก ของเล่น ผงยา เครื่องรางของขลังและสิ่งของอื่น ๆ ที่เขาเตรียมไว้ออกมา และจัดวางชั้นวางด้วยสิ่งของที่น่าตื่นตาตื่นใจมากมาย
ขนมข้าวที่เขาซื้อในเมืองว่านหลิงนั้นมีคุณภาพดีมาก กลิ่นของน้ำผึ้งหอมหมื่นลี้ออกมาหลังจากเปิดผนึก ซึ่งทำให้เด็กหลายคนน้ำลายไหลและยืดคอ
หวังเฉินยิ้มและตักขนมข้าวออกด้วยไม้พาย และตัดเป็นชิ้นขนาดเท่านิ้ว
แจกให้เด็กๆชมว่า “มาชิมกัน”
“ความมีน้ำใจอันดี”
