งขึ้น ข้ายังอนุญาตให้เขาเรียกจางเมิ่ง รองหัวหน้าแก๊งชิงจู๋ไปลงมือด้วยกัน”
“แต่คิดไม่ถึงเลยว่า สองคนนี้จะหายตัวไปพร้อมกัน…”
“ดูท่าเรื่องนี้ คงหนีไม่พ้นต้องเกี่ยวข้องกับไอ้เด็กกู้หย่วนนั่นแน่!”
พอพูดถึงกู้หย่วน สีหน้าของเฉียนอวิ๋นเจี๋ยก็ดูไม่จืดนัก
สำหรับเด็กคนนี้ ตอนแรกเขาย่อมไม่ได้เก็บมาใส่ใจ
เขาคุ้นเคยกับการเลี้ยงสุนัขมาตั้งแต่เด็ก โดยเฉพาะสุนัขดุร้ายที่มีนิสัยเหี้ยมเกรียม!
ทุกครั้งที่ได้เห็นสุนัขตัวโปรดฉีกทึ้งกัดกินเหยื่อ ได้เห็นเหยื่อกรีดร้องดิ้นรน เขาก็จะรู้สึกถึงความสะใจที่ยากจะอธิบาย!
เรื่องปล่อยสุนัขไปกัดคนบาดเจ็บ เมื่อก่อนเขาก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยทำ ถึงขนาดเคยมีคนถูกสุนัขตัวโปรดของเขารุมกัดจนตายมาแล้วด้วยซ้ำ
แต่ในสายตาเขา พวกชาวบ้านชั้นต่ำพวกนั้นก็แค่มีชีวิตไร้ค่า ตายไปก็คือตายไป อย่างมากก็แค่ชดใช้เงินให้สักหน่อย ไม่เห็นจะเป็นเรื่องใหญ่อะไร
ในฐานะนายน้อยตระกูลเฉียน อย่างอื่นเขาอาจจะไม่มี แต่เรื่องเงินเขามีไม่ขาด!
แถมทุกครั้ง พ่อบ้านอู๋ก็จะคอยจัดการเก็บกวาดปัญหาตามหลังให้อย่างหมดจดและเรียบร้อย
เพียงแต่คิดไม่ถึงว่า ครั้งนี้จะเกิดเหตุพลิกผันขึ้น
ไอ้เด็กแซ่กู้ที่โดนหมากัด ดันกลายเป็นคนเก็บสมุนไพรของหออวี้ติ่งไปแบบเงียบๆ แถมยังกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์อีก พอรู้เรื่องนี้ เขาก็เริ่มให้ความสำคัญ และกะจะให้พ่อบ้านอู๋ไปถอนรากถอนโคน กำจัดเสี้ยนหนามนี้ทิ้งซะ!
แต่ดูจากตอนนี้แล้ว… เรื่องนี้ชักจะบาน
