เห็นได้ชัดว่า เสียงกระซิบเมื่อครู่นี้ มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่ได้ยิน (วิชาส่งเสียงผ่านลมปราณ)
กู้หย่วนจ้องมองตาเฒ่าเฉินอย่างมีความหมายลึกซึ้ง โดยไม่ปริปากพูดอะไร แล้วจึงหันหลังเดินจากไป
เมื่อก้าวพ้นประตูหออวี้ติ่ง กู้หย่วนกำลังจะมุ่งหน้ากลับบ้าน แต่กลับพบว่าเซี่ยซิ่วเสวี่ยเดินตามเขาออกมาด้วย
เรื่องนี้ทำให้กู้หย่วนประหลาดใจไม่น้อย เขาจึงเอ่ยถามด้วยความงุนงง
“คุณหนูสาม ท่านยังมีธุระอะไรกับข้าอีกหรือขอรับ?”
เซี่ยซิ่วเสวี่ยโยนของสิ่งหนึ่งมาให้กู้หย่วน พอกู้หย่วนรับมาดู ก็พบว่ามันคือพวงกุญแจทองเหลือง ในขณะที่เขากำลังทำหน้างงๆ อยู่นั้น เซี่ยซิ่วเสวี่ยก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“โอสถเป้าไทสี่จินเมื่อครู่นี้ เป็นรางวัลที่ท่านพ่อมอบให้เจ้า โทษฐานที่เจ้าสร้างผลงานและช่วยชีวิตข้าเอาไว้ ส่วนกุญแจพวงนี้ เป็นคำขอบคุณจากข้าเป็นการส่วนตัว มันคือกุญแจของเรือนหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่สุดซอยฉางก้ง ตอนนี้ไม่มีใครพักอาศัยอยู่”
“ข้าเดาว่าเจ้าคงยังไม่มีที่พักในตัวอำเภอ เรือนหลังนี้ก็ถือซะว่าให้เจ้ายืมพักอาศัยไปพลางๆ ก่อนก็แล้วกัน”
“ถ้าเช่นนั้น ก็ขอบพระคุณคุณหนูสามมากขอรับ”
