บของอย่างเงียบ ๆ และมอบให้กับขอทานเฒ่าที่อยู่ตรงหน้าเขา
ไม่ใช่ว่าหวังเฉินไม่เต็มใจที่จะให้มากขึ้น
แต่ถ้าให้มากเกินไปจะเกิดอันตรายทั้งปู่และหลาน
“ขอบคุณ ขอบคุณอาจารย์อมตะ!”
ขอทานเฒ่ารู้สึกขอบคุณมากที่เขาคุกเข่าลงและคำนับต่อหวังเฉิน แต่หวังเฉินหยุดเขาไว้
เขาเฝ้าดูอีกฝ่ายป้อนข้าวปั้นให้หลานชายแล้วมองไปรอบ ๆ ก่อนเข้าเมือง
“ยันต์วัง…”
พระวัยกลางคนเดินเข้ามาหาเขาแล้วถามด้วยรอยยิ้มกว้างว่า “วันนี้คุณจะมาที่แผงนี้อีกหรือเปล่า?”
หวังเฉินพยักหน้า: “ดูเหมือนว่าคุณจะมาสาย”
แผงขายของในตลาดมีจำนวนที่แน่นอน โดยปกติมาก่อนได้ก่อน แน่นอนว่าคุณจะต้องจ่ายค่าเช่าสถานที่
สมัยก่อนตราบใดที่ไม่ใช่วันทำการตลาดก็จะยังมีพื้นที่ว่างในเวลานี้เสมอ
แต่วันนี้แผงขายของเยอะมาก
เมื่อหวังเฉินมาถึงตอนนี้ เขาสังเกตเห็นว่าแผงลอยริมถนนหลายแห่งขายสินค้าขยะเป็นส่วนใหญ่ เจ้าของแผงอาจจะหยิบกล่องด้านล่างออกมาและขายของเพื่อใช้เอง
ไม่หนาวเกินไป!
“ยังไม่สายเกินไปสำหรับท่านที่จะมา”
พระวัยกลางคนพูดด้วยรอยยิ้ม: “ฉันเก็บเอาไว้บางส่วน ถ้าคุณต้องการฉันจะให้คุณ”
“ขอบคุณ.”
หวังเฉินมอบหินวิญญาณและเครื่องรางสองอัน
อีกฝ่ายคือหนึ่งในผู้พิทักษ์ที่ประจำการในเมืองฝางข้างคฤหาสน์ของเจ้าเมือง เขาอยู่ในระดับที่หกของการฝึกชี่และสามารถพูดได้ดีในทุกทิศทาง
หวังเฉินมีปฏิสัมพันธ์กับอีกฝ่ายหลายครั้ง ดังนั้นเขาจึงถือว่าคนรู้จัก
ผู้จัดการบอกว่าเขาแจกบูธ แต่
