ละมีฟ้าร้องก็ลงมาจากท้องฟ้า
มาถึงจุดที่ผู้หญิงชุดขาวระเบิดตัวเอง
คนที่มาคือพระวัยกลางคนที่มีท่าทางพิเศษ เขาถือไม้ตีแมลงวันและเหยียบรองเท้าบู๊ตเมฆ และเขาอยู่ห่างจากพื้นสามฟุต และใช้มือร่ายเวทย์มนตร์
ใบหน้าของเขามืดมนมากจนสามารถบีบน้ำออกมาได้
“หยิงซิ่ว…”
เสียงกระซิบฉันไม่รู้ว่ามันเศร้าและเจ็บปวดมากแค่ไหน
พระวัยกลางคนเอื้อมมือออกไปถ่ายรูปใบไม้
มือของเขาสั่นเล็กน้อย
ฉันเห็นเลือดสีสดใสสองสามหยดบนใบ
“อา~”
ทันใดนั้นเสียงคำรามราวกับสัตว์ป่าก็ดังขึ้น ลมและฟ้าร้องพัดไปทุกทิศทุกทาง และป่าโดยรอบก็ประสบภัยพิบัติอีกครั้ง!
หวังเฉินซึ่งได้หลบหนีไปไกลกว่าร้อยไมล์แล้ว อดไม่ได้ที่จะมองย้อนกลับไป
ฉันรู้สึกเจ็บแปลบตรงแผลที่หลัง!
