ตาเฒ่าโม่โบกมือปฏิเสธเบาๆ ก่อนจะกวักมือเรียกให้กู้หย่วนเดินเข้าไปหา
กู้หย่วนเดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย ทันใดนั้น ตาเฒ่าโม่ก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเขา
ชั่วพริบตานั้น ปราณแท้ขุมหนึ่งที่ทั้งหนักแน่นทว่าแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน ก็ไหลทะลักผ่านข้อมือเข้าสู่ร่างกายของเขา และลุกลามแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของร่างกายอย่างรวดเร็ว
จากนั้น กู้หย่วนก็พบว่าตัวเองสูญเสียการควบคุมแขนขา ไปจนถึงเส้นเอ็น กระดูก และกล้ามเนื้อทั้งหมด ร่างกายแข็งทื่อ ขยับเขยื้อนไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว
แม้กระทั่งจะขยับกล้ามเนื้อใบหน้าเพื่อแสดงความรู้สึกก็ยังทำไม่ได้
“เอ๊ะ? ไอ้หนุ่มนี่…”
จู่ๆ ตาเฒ่าโม่ก็เลิกคิ้วขึ้น คล้ายกับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง
สิ้นเสียงของเขา ร่างกายของกู้หย่วนก็ราวกับถูกกระตุ้นด้วยอะไรบางอย่าง ภายในร่างกายของเขาเกิดเสียงกระดูกเสียดสีและปะทะกันดังก๊อบแก๊บๆ แฝงไว้ด้วยเสียงโลหะกระทบกันดังกังวานหนักแน่น
ในขณะเดียวกัน ก็ยังมีเสียงตึงเปรี๊ยะราวกับสายธนูที่ถูกง้างจนสุด ดังก้องออกมา ราวกับว่าภายในร่างกายของเขามีคันธนูและหน้าไม้จำนวนนับไม่ถ้วนซ่อนอยู่ และพวกมันกำลังถูกง้างจนตึงเปรี๊ยะ เกิดเป็นเสียงสายธนูสั่นสะเทือน
