“มาถึงแล้ว เหตุใดจึงต้องรีบออกไป?”
คนที่ขวางเส้นทางของ Wang Chen คือพระภิกษุที่สวมชุดสีเทาในวัยห้าสิบหรือหกสิบเศษ
เขามองไปที่หวังเฉินด้วยสายตาที่น่ากลัวและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ทำไมเราไม่มาร่วมสนุกด้วยกันล่ะ!”
หวังเฉินรู้สึกถึงรัศมีอันแหลมคมที่ล็อคเขาไว้แน่น
หากขยับเพียงเล็กน้อย คุณจะถูกฟ้าผ่า!
แม้ไม่ได้ใช้สายตาฝ่ายวิญญาณสังเกตก็ตาม
หวังเฉินรู้ดีว่าระดับพลังยุทธ์ของอีกฝ่ายนั้นสูงกว่าของเขาเองมาก
ความคิดของเขาหมุนวน และเขาก็กำหมัดทันทีและพูดว่า “ผู้อาวุโส ฉันเพิ่งผ่านไปที่นี่และไม่เห็นอะไรเลย ฉันอยากจะขอให้คุณอดทนหน่อยนะ ฉันซาบซึ้งมาก!”
ในขณะที่พูด หวังเฉินแอบรวบรวมพลังเวทย์มนตร์ของเขา
พระที่สวมชุดสีเทาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง: “คุณเป็นศิษย์ของนิกายหยุนหยางหรือไม่”
เขาไม่เห็นป้ายชื่อบนหวังเฉิน ดังนั้นเขาจึงคิดว่าคนหลังนี้เป็นผู้ฝึกฝนแบบสบาย ๆ ดังนั้นเขาจึงยอมรับมันโดยธรรมชาติ
แต่หวางเฉินเป็นศิษย์ของนิกายหยุนหยาง ดังนั้นสถานการณ์จึงแตกต่างออกไป!
“ใช่.”
หวังเฉินพลิกข้อมือของเขาและแสดงป้ายประจำตัวของเขาทันที
ฉีดมานาเพื่อสร้างแรงบันดาลใจออร่าต่อต้านการปลอมแปลง
“ดี.”
พระที่สวมชุดสีเทาก็ยิ่งลังเลมากขึ้น
ตัวตนของ Wang Chen นั้นเป็นความจริงอย่างเห็นได้ชัด ดังนั้นจึงไม่ใช่สิ่งที่เขาจะจัดการได้อย่างง่ายดาย
ทันใดนั้นฉันได้ยินเสียงกีบม้าและม้าสามตัวควบม้าไปบนก้อนเมฆ
“唏伦~”
ชายหนุ่มรูปงามสวมมงกุฏทองคำควบม
