ยกว่าพระบ้าเหรอ?”
“ทั้งพระนักกวีและพระบ้าต่างก็เป็นวีรบุรุษอย่างแท้จริง ข้าได้ยินมาว่า…”
“เงียบๆ คุณกล้าพูดแบบนี้!”
“ฉันมีอะไร…”
“อะแฮ่ม!”
ในเวลานี้ ผู้จัดการโรงน้ำชาเข้ามาและไออย่างหนักสองครั้งใส่แขกกลุ่มที่กำลังดื่มชาฟอง
จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่ป้าย “ระวังคำพูด” ที่แขวนอยู่บนเสาอาคาร
ลูกค้าชาหลายคนปิดปากด้วยความไม่เชื่อ
บรรยากาศในร้านน้ำชาไม่มีชีวิตชีวาและอึกทึกเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป
หวังเฉินยิ้ม หยิบวิญญาณที่แตกสลายออกมาสามสิบดวงแล้วโยนพวกมันลงบนโต๊ะน้ำชา จากนั้นลุกขึ้นยืนและจากไป
เมื่อเขาจากไปแล้วเขาก็ไม่ลืมที่จะนำขนมที่เหลือติดตัวไปด้วย
