“ถ้าอย่างนั้นก็เข้ามานั่งข้างในเถอะ!”
เมื่อเห็นว่ากู้หย่วนพูดตามตรง แถมยังนับว่าเป็นคนกันเองในแวดวงเดียวกันครึ่งหนึ่ง ท่าทีของตาเฒ่าตาเดียวก็อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด สายตาที่มองกู้หย่วนก็ลดความระแวดระวังลงไปหลายส่วน
คำพูดอาจโกหกกันได้ แต่ของบางอย่างมันหลอกกันไม่ได้หรอก
หนูเขี้ยวเหล็กของกู้หย่วนตัวนี้ขนเป็นมันเงา ตัวอ้วนท้วนสมบูรณ์ แถมยังดูสนิทสนมกับกู้หย่วนเป็นพิเศษ มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่ากู้หย่วนเป็นคนที่รักสัตว์เลี้ยง และไม่ได้ทอดทิ้งหรือปล่อยให้มันอดอยาก
ตาเฒ่าตาเดียวแม้จะมีนิสัยแปลกแยกและอารมณ์ร้าย ไม่มีใครคบค้าสมาคมด้วย เพราะต้องคลุกคลีกับงูมานานปี แต่เขากลับคุ้นเคยและสนิทสนมกับพวกงูเป็นอย่างดี
เขารู้ดีว่า สัตว์ป่าพวกนี้อาจจะอันตรายไปบ้าง แต่มันก็มักจะจริงใจและเรียบง่ายกว่ามนุษย์ตั้งเยอะ!
ถ้าเจ้าดีต่อมัน มันก็รับรู้ได้ และมันก็จะดีตอบ
การที่กู้หย่วนปฏิบัติต่อหนูเขี้ยวเหล็กเช่นนี้ อย่างน้อยก็รับประกันได้ว่าเขาไม่ใช่พวกคนเลวทรามต่ำช้าอะไร
“ในลานบ้านของข้านี้ เลี้ยงงูเอาไว้สิบเก้าสายพันธุ์”
