ดูจากตรงนี้แล้ว ตาเฒ่าตาเดียวในตำบลชิงหลิ่วผู้นี้ ก็น่าจะเป็นยอดคนเร้นกายฉบับพินตัวตัว (แอปช้อปปิ้งของจีน เปรียบเปรยว่าเป็นของดีราคาถูก/หายากที่ซ่อนอยู่) แน่ๆ
สำหรับงูหงอนไก่ตรงหน้านี้ กู้หย่วนก็รู้สึกสนใจอยู่บ้าง แต่เขาก็รู้ดีว่าความร้ายกาจของงูตัวนี้อยู่ที่พิษ ส่วนด้านอื่นๆ อาจจะไม่โดดเด่นนัก ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ
แถมพิษร้ายแรงของอาอู๋ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่างูหงอนไก่ตัวนี้เลยสักนิด ในเมื่อพรสวรรค์ซ้ำซ้อนกัน การจะได้มันมาก็ไม่มีประโยชน์เท่าไหร่นัก
เมื่อเห็นว่ากู้หย่วนไม่ได้แสดงความสนใจเท่าที่ควร ตาเฒ่าตาเดียวก็ประหลาดใจเล็กน้อย เขาลูบไล้เกล็ดของงูหงอนไก่เบาๆ แล้วกล่าวต่อ
“งูที่เหลือส่วนใหญ่ก็เป็นพวกงูธรรมดาทั่วไป แถมยังต้องจำศีลในหน้าหนาวด้วย ส่วนพวกที่ไม่จำศีลก็จะมีงูจงอางคิ้วขาว งูแมวเซา งูหลามเกล็ดดำ งูปากกว้าง… งูพวกนี้บางชนิดพิษไม่แรง แต่ตัวใหญ่เบ้อเริ่ม สามารถรัดหมาป่าจนตายได้ บางชนิดก็เก่งเรื่องการพรางตัว ซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้าหรือบนต้นไม้จนไม่มีใครสังเกตเห็น และบางชนิดถึงตัวจะเล็ก แต่ก็มีพลังรัดมหาศาล…”
