แม่กู้ยึดถือหลักการเมตตาต่อผู้อื่นเสมอมา แม้ในยามที่ครอบครัวยากจนข้นแค้น นางก็มักจะหยิบยื่นความช่วยเหลือให้เพื่อนบ้านอยู่บ่อยครั้ง
ทว่าเมื่อครั้งที่กู้หย่วนถูกสุนัขบ้ากัดจนบาดเจ็บสาหัสนอนซมอยู่บนเตียง เพื่อจะรักษาชีวิตลูกชาย พ่อและแม่ของเขาได้ใช้เงินออมทั้งหมดที่มีจนเกลี้ยง จนต้องบากหน้าไปขอยืมเสบียงอาหารจากเพื่อนบ้านรอบข้าง
ผลปรากฏว่า สองตายายต้องอ้อนวอนขอความเห็นใจแทบตาย แต่สุดท้ายกลับไร้หนทาง ไม่มีใครยอมให้ยืมข้าวสารแม้แต่เมล็ดเดียว
ยิ่งไปกว่านั้น ในยามที่ไปขอยืมเสบียง ส่วนใหญ่ต่างพากันปิดประตูใส่กลอน ไม่แม้แต่จะแยแสชายหญิงชราคู่นี้ ที่หนักกว่านั้นคือบางคนยังกล่าววาจาเหน็บแนม เสียดสีอย่างรุนแรง
สถานการณ์เช่นนี้ ช่างทำให้คนรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ
ยามที่ตระกูลกู้ตกต่ำถึงขีดสุด คนพวกนี้ต่างพากันหลบหน้าหนีเพราะกลัวจะถูกลูกหลงความซวย แต่พอตอนนี้ตระกูลกู้มั่งมีขึ้นมา คนพวกนี้กลับได้กลิ่นเงินและแห่กันมามุงดู แสร้งปั้นหน้ายิ้มเพื่อหวังจะเอาเปรียบ
ในใต้หล้านี้ จะมีเรื่องดีๆ แบบนั้นได้อย่างไร?
ณ หออวี้ติ่ง อำเภอเป่ยเหลียง
“น้องกู้ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”
