ฝูงชนที่ชมการประลองต่างหัวเราะออกมา ไม่แน่ใจว่ากำลังหัวเราะเยาะเจิ้งเจียฮุ่ยที่แม้แต่เวทมนตร์พื้นฐานยังร่ายไม่ได้เพราะอาการทางจิต หรือหัวเราะเยาะโม่ฟ่านที่ไร้เดียงสาถึงขนาดคิดว่าจะรับคำท้าจากผู้ท้าชิงสองร้อยคนได้
เว่ยหรงมีสีหน้ามืดครึ้ม นักเรียนไร้ความปรานีคนนี้กล้าเรียกเขาว่ากอริลลาต่อหน้าฝูงชน!
อาจารย์ไป๋เหมยพยายามกลั้นหัวเราะ พวกเขาเรียกเขาด้วยฉายานี้ในหมู่ครูบาอาจารย์ บางครั้งนักเรียนก็เรียกเขาแบบนั้นลับหลัง แต่ไม่เคยมีใครเรียกเขาแบบนั้นต่อหน้าสาธารณชนมาก่อน นักเรียนย้ายมาใหม่คนนี้ช่างไม่เกรงกลัวอะไรเลยจริงๆ!
อีกอย่าง ไป๋เหมยค่อนข้างสนใจการตัดสินใจของโม่ฟ่าน นอกเหนือจากคำพูดที่ไร้ความปรานีในบางครั้ง ความมุ่งมั่นที่จะเผชิญหน้ากับผู้ท้าชิงสองร้อยคนนั้นน่าประทับใจมาก เขาอดใจรอไม่ไหวที่จะเห็นว่าเขาจะยืนหยัดได้นานแค่ไหนเมื่อต้องสู้กับผู้ท้าชิงจำนวนมากขนาดนั้น
“คนต่อไป อันดับที่หกร้อยเจ็ดสิบเก้า หลินกุ้ย!” เว่ยหรงเรียกชื่อผู้ท้าชิงคนต่อไปด้วยเสียงคำรามอย่างโกรธจัด
เขากำลังจ้องมองโม่ฟ่าน ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ต้องสอนบทเรียนให้เด็กหนุ่มผู้หยิ่งยโสคนนี้รู้จักควบคุมอารมณ์ของตัวเอง ไม่อย่างนั้นเขาจะแสดงอำนาจในฐานะผู้อำนวยการธาตุไฟได้อย่างไร?
นักเรียนชายผิวคล้ำหน้าตาหยาบกร้านคนหนึ่งเดินขึ้นเวทีอย่างช้าๆ
