เคยจำได้ว่าท่านคณบดีเซียวมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดขนาดนี้…
——
ผู้คนรีบออกจากห้องทำงานไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงโม่ฟ่านอยู่กับท่านคณบดีเซียวตามลำพัง
ท่านคณบดีเซียวมีรอยยิ้มแย้มแจ่มใส พร้อมกับความโล่งใจเล็กน้อย คำพูดแรกของเขาคือ “เจ้าสบายดีหรือ?”
“แน่นอน ฉันค่อนข้างคิดถึงท่านหลังจากหายไปครึ่งปี” โม่ฟ่านกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
คำพูดของเขาจริงใจ ท่านคณบดีเซียวดูแลเขาเป็นอย่างดีตั้งแต่เขามาที่สถาบันไข่มุก ท่านเป็นผู้อาวุโสที่คู่ควรแก่การเคารพอย่างแน่นอน
“ฉันบอกจ้านคงให้ประกาศต่อสาธารณะว่าเจ้าตายแล้ว เพราะฉันเป็นห่วงความปลอดภัยของเจ้า พูดถึงเรื่องนี้ นับเป็นปาฏิหาริย์ทีเดียวที่เจ้าสามารถรอดชีวิตจากผลกระทบของธาตุปีศาจมาได้ เป็นความผิดของเราด้วยที่ไม่สามารถให้การคุ้มครองที่เหมาะสมแก่เจ้าได้ ท้ายที่สุดแล้ว ธาตุคู่กำเนิดของเจ้ามันพิเศษเกินไป” ท่านคณบดีเซียวกล่าว
“เป็นความผิดของฉันเองที่แสดงมันออกมาเร็วเกินไป เอาเถอะ อย่างน้อยตอนนี้ฉันก็ยังมีชีวิตอยู่ ฉันกลับมาที่นี่เพื่อเรียนต่อได้แล้ว” โม่ฟ่านกล่าว
ท่านคณบดีเซียวพยักหน้า นั่นเป็นความโล่งใจอย่างแท้จริงสำหรับทุกคน
“ท่านคณบดีเซียว ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันจะกลับไปเรียน อ้อ อีกอย่าง ฉันอยากจะย้ายไปเรียนธาตุอื่น” โม่ฟ่านกล่าว
“เจ้าไม่คิดจะอยู่ธาตุอัญเชิญแล้วหรือ?” ท่านคณบดีเซียวค่อนข้างประหลาดใจ
“ธาตุอัญเชิญมีคนน้อยจนจัดทีมฟุตบอลยังไม่ได้เลย แถมยังไม่มีผู้หญ
