ังจะพูด”เหลิงชิงขัดขึ้น
“งั้นก็ให้เขาพูด”ผู้อาวุโสแห่งศาลเวทมนตร์ หลี่เทียน กล่าว
สมาชิกสภาหลัวเหมียนหัวเราะออกมา“ข้าคิดว่าข้ามาที่นี่เพื่อหารือว่าจะจัดการกับสถานการณ์นี้อย่างไร แต่พวกเจ้าไม่เพียงแต่กล่าวหาข้าอย่างผิดๆ แต่ยังแนะนำให้เราฟังเด็กคนหนึ่งอีกด้วย ถ้าพวกเจ้าไร้ประโยชน์ถึงขนาดนี้ ข้าจะไม่เสียเวลาอยู่ที่นี่อีกต่อไป”
สมาชิกสภาหลัวเหมียนลุกขึ้นจากที่นั่งและออกจากห้องไป ราวกับว่าเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องที่กำลังเกิดขึ้น
ผู้คนมองหน้ากัน ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร
เหลิงชิงถามหวังเสี่ยวจุนอย่างอดทนว่า“เธอพูดว่าเธอมีวิธีเอาสมุนไพรเหยี่ยวแดงมาได้ มันคืออะไร?”
โม่ฟ่านและหลิงหลิงซึ่งก่อนหน้านี้รออยู่ข้างนอกห้องกับหวังเสี่ยวจุน ก็เข้ามาในห้องด้วย โม่ฟ่านอยากรู้ว่าเขามีความคิดอะไรที่จะทำให้พวกเขาสามารถนำสมุนไพรเหยี่ยวแดงมาจากรังของเหยี่ยวเวทมนตร์ขาวได้ อย่างที่สมาชิกสภาหลัวเหมียนกล่าวไว้ พวกเขาจะต้องใช้ทีมยอดฝีมือเพื่อไปถึงเวสต์ริดจ์
หวังเสี่ยวจุนเหลือบมองบุคคลผู้มีอำนาจซึ่งเขาไม่มีโอกาสได้พบในชีวิตประจำวัน แม้จะรู้สึกหวาดหวั่นเล็กน้อย เขาก็กระแอมและกล่าวว่า“ยังมีอินทรีสวรรค์เหลืออยู่ในป้อมปราการ! มันฟังคำสั่งผม ผมจะขี่มันแอบเข้าไปในเวสต์ริดจ์เพื่อเอาสมุนไพรเหยี่ยวแดงมา ผมคุ้นเคยกับมันที่สุด”
ผู้บัญชาการหมิงกั๋วตะโกนว่า“เราไม่ได้สั่งประหารอินทรีสวรรค์ทั้งหมดไปแล้วหรือ? ทำไมเจ้าถึงยังมี
