เสี่ยวจุน ไม่ใช่เรื่องของนาย หลบไป ทีมแพทย์จะมาถึงเร็วๆ นี้!” ทหารคนหนึ่งเดินเข้ามาและผลักวัยรุ่นคนนั้นออกไป
ทหารยืนอยู่ข้างผู้ป่วย ไม่กล้าขยับเข้าไปใกล้กว่านี้
หวังเสี่ยวจุนถูบั้นท้ายขณะที่เขาเดินออกมาจากบังเกอร์และพึมพำว่า “นั่นไม่ใช่โรคระบาด มันเป็นแค่พิษหลังจากถูกหนูพิษกัด!”
ขณะที่เขากำลังพึมพำอยู่ใต้ลมหายใจ เด็กสาวคนหนึ่งสวมชุดสีแดงดำลายดอกเหมยก็รีบเดินเข้ามาหาเขา หวังเสี่ยวจุนเบิกตากว้างเมื่อเห็นสาวน้อยน่ารัก
ป้อมปราการมีเด็กสาวสวยงามเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? ดูผมแกละสองข้างที่น่ารักนั่นสิ และเรียวขาที่นุ่มนวลใต้ชุดเดรส เธอจะต้องเติบโตเป็นสาวงามอย่างแน่นอน!
“เฮ้ เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ?” โลลิน้อยเดินเข้าไปหาวัยรุ่นและถามด้วยน้ำเสียงที่หยิ่งผยองและเย็นชา
“หยาบคายจังเลยนะ เธอควรจะเรียกฉันว่าพี่ชาย!” หวังเสี่ยวจุนกล่าว
“เลิกไร้สาระ บอกฉันมาว่าเมื่อกี้คุณพึมพำอะไร ทำไมถึงบอกว่ามันไม่ใช่โรคระบาด?” หลิงหลิงถาม
“มันไม่ใช่โรคระบาดแน่นอน ผมเคยเป็นตอนที่ออกไปจับหนูมาก่อน มือผมเต็มไปด้วยตุ่มพุพอง แต่พอผมเอาสมุนไพรเหยี่ยวแดงมาทาที่ผิว มันก็หายไปค่อนข้างเร็ว!” หวังเสี่ยวจุนเหลือบมองโลลิน้อยที่ดูถูกเล็กน้อยและตัดสินใจบอกความจริง
“คุณแน่ใจนะ?” หลิงหลิงถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง เธอสังเกตการณ์ว่าเซรั่มเลือดถูกนำไปที่ไหน
ตอนแรกเธอสับสนว่าเซรั่มเลือดเกี่ยวข้องกับโรคระบาดได้อย่างไร แต่ตอนนี้ทุกอย่าง
