ละอาจจะโจมตีได้ทุกเมื่อ…” หวังเสี่ยวจุนกล่าว
“มากับฉัน” หลิงหลิงคว้าแขนเสื้อของหวังเสี่ยวจุนและตรงไปที่หอคอยยาม
———–
บนหอคอย โม่ฟ่านนั่งอยู่บนขอบ สายตาของเขากำลังจ้องมองไปที่สันเขาตะวันตก ซึ่งเปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีขาว
เหยี่ยวเวทมนตร์ขาวถูกเรียกมาเพิ่ม ราวกับว่าพวกมันกำลังเรียกกำลังเสริม ภูเขาเต็มไปด้วยพวกมัน
มันค่อนข้างเป็นไปไม่ได้ที่จะบอกว่าพวกมันจะโจมตีครั้งต่อไปเมื่อไหร่ จำนวนเหยี่ยวเวทมนตร์ขาวจะนำมาซึ่งความสูญเสียมากมายให้กับเมืองอย่างแน่นอน
“โม่ฟ่าน ฉันค้นพบเรื่องสำคัญ!” หลิงหลิงพาหวังเสี่ยวจุนมาหาโม่ฟ่าน
หวังเสี่ยวจุนรีบทำความเคารพเมื่อเห็นโม่ฟ่านสวมเครื่องแบบ “ท่านครับ!”
หลิงหลิงเล่าสิ่งที่เธอได้ยินให้โม่ฟ่านฟัง
โม่ฟ่านยังไม่เชื่อทั้งหมด เขาถามคำถามเพิ่มเติมเกี่ยวกับรายละเอียด
“สมุนไพรเหยี่ยวแดงพบได้ที่สันเขาตะวันตกเท่านั้น แต่ดูตอนนี้สิ… ขนของเหยี่ยวเวทมนตร์ขาวปกคลุมภูเขาเหมือนใบไม้ ถ้าเราไม่ได้สมุนไพรเหยี่ยวแดงมา เราจะพิสูจน์ได้อย่างไรว่าเขาพูดความจริง?” โม่ฟ่านกล่าว
หลิงหลิงยื่นมือออกไปทันทีและตบหัวโม่ฟ่านเมื่อเห็นเขาห่อเหี่ยว “คุณนี่โง่จริงๆ! ถ้าเราเข้าใกล้สันเขาตะวันตกไม่ได้ เราก็แค่ขอให้ไอ้หนุ่มนี่จับหนูพิษมาผ่าดูสิ! สิ่งที่เราต้องทำคือพิสูจน์ว่าหนูพิษคือต้นตอของโรคระบาด!”
ดวงตาของโม่ฟ่านเป็นประกาย เขารีบกอดหลิงหลิงตัวน้อยและจูบแก้มอ้วนๆ ของเธอ “ฮ่าๆๆ ทำไมฉันถึงคิดไม่
