ไม่นานนักกู้หย่วนก็เดินออกจากหออวี้ติ่ง
ในมือของเขามีป้ายเหล็กเนื้อแกร่งเพิ่มขึ้นมาหนึ่งแผ่น ด้านหน้าสลักคำว่ากู้หย่วน ส่วนด้านหลังเป็นรูปตระการตาของกระถางสำริดสามขาแบบโบราณ
ป้ายเหล็กแผ่นนี้ คือหลักฐานยืนยันฐานะคนเก็บสมุนไพรของหออวี้ติ่งนั่นเอง
“เป็นไปตามที่ข้าคาดไว้ แต้มผลงานแท้จริงแล้วก็คือการวัดระดับความดีความชอบที่มีต่อหออวี้ติ่ง เช่นการทำภารกิจต่างๆ ที่หอประกาศออกมาให้สำเร็จ เมื่อภารกิจลุล่วงก็จะได้รับแต้มผลงานตามความเหมาะสม”
“นอกจากนี้ ยังสามารถใช้สมุนไพรวิญญาณมาแลกเป็นแต้มผลงานได้ด้วย โดยแต้มที่ได้จะขึ้นอยู่กับคุณภาพของสมุนไพรเหล่านั้น”
“แต้มผลงานนี่ช่างเป็นของดีจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นเคล็ดวิชา โอสถวิญญาณ ศาสตรา หรือแม้แต่ข้อมูลลับ ล้วนใช้แต้มผลงานแลกมาได้ทั้งสิ้น น่าเสียดายที่ตอนนี้ข้ายังไม่มีแม้แต่แต้มเดียว”
กู้หย่วนลูบหนังสือสองสามเล่มในสาบเสื้อ
“โชคดีที่ความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับโลกแห่งการฝึกฝน ตลอดจนความรู้พื้นฐานของการฝึกยุทธพวกนี้ ขอเพียงยอมจ่ายเงินเล็กน้อยก็หยิบยืมออกมาอ่านได้ เสียอย่างเดียวคือราคาค่อนข้างแพง ยืมแค่ครึ่งเดือนกลับต้องใช้เงินถึงสิบตำลึง”
