มองดูจากระยะไกล ราวกับมีงูประหลาดตัวหนึ่งกำลังยืดขยายร่างกายซึมซับปราณวิญญาณอยู่ท่ามกลางม่านหมอก
เนิ่นนานผ่านไป กู้หย่วนจึงหยุดเคลื่อนไหว
เขาพ่นลมหายใจยาวออกมาหนึ่งสาย ไอสีขาวพุ่งออกจากปากยาวถึงหนึ่งฉื่อดุจกระบี่ก่อนจะค่อยๆ สลายไป
เขารู้สึกเพียงว่ามัดกล้ามเนื้อทั่วทั้งร่าง ทั้งปวด ทั้งเมื่อย ทั้งบวมเป่ง ไอความร้อนสายแล้วสายเล่าขยับขับเคลื่อนอยู่ใต้ผิวหนังไม่หยุด
“เพลงหมัดขัดเกลาร่างกายในเคล็ดวิชาพญางูทองกลืนปราณช่างร้ายกาจสมคำร่ำลือ แม้ท่วงท่าจะประหลาดพิกล แต่กลับสามารถดึงรั้งและฝึกฝนไปถึงผิวหนัง มัดกล้ามเนื้อ และกระดูกได้ทุกส่วนอย่างมีประสิทธิภาพ เมื่อประสานเข้ากับการเพ่งจิตเพื่อรวมสมาธิ และวิชาการหายใจเพื่อปรับสมดุลลมหายใจภายในภายนอก กระตุ้นโลหิตให้พลุ่งพล่าน นับเป็นยอดวรยุทธ์ระดับแนวหน้าอย่างแท้จริง!”
กู้หย่วนถอนท่าร่าง ความปวดร้าวและอาการบวมตึงประดังเข้ามาจนเขาต้องแยกเขี้ยวสูดปากด้วยความเจ็บปวด
