วัยรุ่นอายุสิบเจ็ดปีนั่งอยู่ริมหอสังเกตการณ์แห่งที่เก้าของป้อมปราการตะวันตก
เขากำลังเป่าขลุ่ยอย่างตั้งใจ ท่วงทำนองไพเราะจับใจ มีจังหวะแบบชนบทที่เป็นเอกลักษณ์
ขณะที่เสียงขลุ่ยบรรเลง อินทรีสวรรค์สีเทาขาวที่ยังไม่โตเต็มวัยตัวหนึ่งก็บินออกมาจากต้นไม้และลงจอดข้างๆ วัยรุ่นคนนั้น
วัยรุ่นลูบหัวอินทรีสวรรค์สีเทาขาวและพูดพร้อมรอยยิ้มว่า “เกรย์ แอบไปล่ากระต่ายมาเหรอ? เป็นเพราะอาหารที่ป้อมปราการนี้ไม่ถูกปากนายใช่ไหม? หรือว่าไอ้ผู้ดูแลสัตว์อสูรนั่นทรมานนายอีกแล้ว… เอาล่ะ ฉันรู้ว่าเขาแกล้งนายเพราะเขาไม่ชอบสายเลือดที่ไม่บริสุทธิ์ของนาย ฉันจะทำอะไรอร่อยๆ ให้นายกินเมื่อมีโอกาส”
อินทรีสวรรค์พยักหน้า ราวกับว่ามันเข้าใจคำพูดของเด็กหนุ่ม
เด็กหนุ่มและอินทรีเล่นกันอยู่บนหอสังเกตการณ์พักหนึ่ง ทันใดนั้น เสียงไซเรนดังแหลมก็ดังมาจากป้อมปราการ มันระเบิดความโกลาหลขึ้นทันที เมื่อกองทัพนักเวทถูกเรียกตัวไปยังแนวหน้า
“เกิดอะไรขึ้น?” เด็กหนุ่มตะโกนถามทหารส่งสารที่เดินผ่านหอสังเกตการณ์
“หวัง เสี่ยวจุน นายทำอะไรอยู่บนนั้น? รีบเข้าไปซ่อนในป้อมปราการเร็วเข้า! ตัวเล็กๆ อย่างนายจะถูกเหยี่ยวเวทมนตร์ขาวกินอย่างรวดเร็ว” ทหารส่งสารกล่าว
“ไม่เป็นไร ฉันมีเกรย์คอยคุ้มครอง” หวัง เสี่ยวจุนกล่าว
ขณะเดียวกัน ชายร่างสูงผอม ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากสิวก็ปรากฏตัวขึ้น เขายกศีรษะขึ้นมองวัยรุ่นและสั่งว่า “คุ้มครองนายเหรอ? เราเพิ่งได้
