ให้โม่ฟ่านกลัวได้ ถ้าเขาทำตัวซุกซนอีก เธอก็จะให้เจ้าตัวใหญ่สอนบทเรียนให้เขาเองงูยักษ์ส่งเสียงฟ่อ โม่ฟ่านเห็นพรมสีแดงขนาดยักษ์แกว่งไปมาอย่างบ้าคลั่งตรงหน้าทันที เขาเกือบจะล้มลง… บนหัวงู!“มันกำลังบอกขอบคุณน่ะ” ถังเยว่กล่าวพร้อมหัวเราะคิกคัก“ไม่…ไม่เป็นไรครับ…” โม่ฟ่านตอบด้วยรอยยิ้มฝืนๆ“ไปกันเถอะ เจ้าตัวใหญ่ ตอนนี้นายปลอดภัยแล้ว” ถังเยว่ชอบนั่งอยู่ระหว่างดวงตาของงูยักษ์ แกว่งขาเรียวสวยอยู่บนหน้าผากของสัตว์อสูรโม่ฟ่านเพียงแค่หลับตาลง รู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลยงูยักษ์เลื้อยข้ามเนินเขาไป สันเขาซึ่งดูใหญ่โตมากในสายตามนุษย์เป็นเพียงรอยพับเล็กๆ บนพื้นราบสำหรับสัตว์อสูร ร่างกายของมันยังคงมั่นคงขณะที่มันเคลื่อนผ่านไปนั่งอยู่บนหัวของงูยักษ์ พวกเขาข้ามยอดเขาหลายลูกในพริบตา แต่ความจริงแล้ว มันกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่ค่อนข้างช้าหลังจากข้ามเนินเขาหลายลูก ภูเขาที่ค่อนข้างใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขาในที่สุดภูเขาขนาดใหญ่นั้นคือจุดหมายปลายทางของพวกเขา เนินเขาเป็นเพียงก้อนหินเล็กๆ ในสายตาของงูยักษ์ ในขณะที่ภูเขานั้นใหญ่พอที่จะเรียกว่าเนินเขาได้ถ้ำนั้นสังเกตเห็นได้ง่าย มันตั้งอยู่ที่บริเวณกลางภูเขาสีขาว งูยักษ์ปีนขึ้นไปตามหน้าผาของภูเขาและมาถึงปากถ้ำในไม่ช้าไม่จำเป็นต้องบรรยายขนาดของถ้ำ เพราะมันใหญ่พอที่จะรองรับงูยักษ์ได้ทั้งหมด อันที่จริง โม่ฟ่านไม่ค่อยอยากตามงูเข้าไปในนั้นเท่าไหร่ ถ้ำนั้นมืดมิดไ
