นี้ ซึ่งทำให้เขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ
“พี่ชาย… โม่ฟ่าน” ซินเซี่ยลืมตาขึ้นและมองเห็นเพียงแผ่นหลังของโม่ฟ่านเสื้อที่เปียกโชกแนบติดกับหลังของเขา
โม่ฟ่านยังคงยืนนิ่ง ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ขณะที่เขาหายใจเข้าลึกๆ
เมื่อได้ยินเสียงเรียกของซินเซี่ย โม่ฟ่านพยายามอย่างเต็มที่เพื่อสงบความคิดและฝืนยิ้ม“ทุกอย่าง… ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว”
“มันหายไปแล้วเหรอคะ?” ซินเซี่ยถามด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น
“ผมว่าอย่างนั้นนะ”
“พี่รู้ไหมคะว่ามันคืออะไร?” เธอถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
โม่ฟ่านส่ายหน้า เขาค่อยๆ หยิบโทรศัพท์ออกมาและเข้าอินเทอร์เน็ต…
อย่างที่เขาคิด ข่าวแพร่กระจายอย่างรวดเร็วหัวข้อเรื่องงูยักษ์เสียดฟ้าในเมืองหางโจวระเบิดขึ้นในทุกแพลตฟอร์มโซเชียล!
“รัฐบาลคงจะออกมาอธิบาย… ยังไงก็ตาม เรา… เราไปจากที่นี่กันก่อนเถอะ” โม่ฟ่านกล่าว
“อืม…” ซินเซี่ยพยักหน้า
——
ย่านที่เมื่อครู่ยังค่อนข้างสงบ ตอนนี้กลับกลายเป็นความวุ่นวายเต็มไปด้วยเสียงแตรรถ เสียงกรีดร้อง และเสียงร้องไห้…
ผู้คนยังคงวิ่งหนี ไม่มีใครรู้ว่างูจะปรากฏตัวอีกหรือไม่ทุกคนพยายามอย่างเต็มที่ที่จะออกจากดินแดนแห่งฝันร้ายนี้
โม่ฟ่านไม่สนใจกฎหมายอีกต่อไป เขาเรียกหมาป่าดาราพริบตาออกมาและรีบออกจากพื้นที่ไปอย่างรวดเร็ว
เขาไม่อยากพูดอะไรเลย และก็ไม่มีอารมณ์จะสนใจการถกเถียงที่เกิดขึ้นบนอินเทอร์เน็ตสิ่งเดียวที่เขาต้องการคือพาซินเซี่ยไปยังที่ที่ป
