นึ่ง และเพลิดเพลินกับทิวทัศน์ของเมืองสมัยใหม่ เขาจะสั่งโค้ก…เอ่อ ไวน์ และมีช่วงเวลาที่สนุกสนานกับสาวสวยที่อยู่ตรงข้ามโต๊ะ อา ช่างเป็นชีวิตที่น่ารื่นรมย์!
โม่ฟ่านเคยใช้ชีวิตเหมือนมนุษย์ถ้ำมาก่อน เขาเคยสัมผัสกับบรรยากาศที่ตึงเครียดที่อันตรายร้ายแรงอาจพุ่งเข้าใส่เขาได้ทุกวินาทีในป่า ดังนั้นเขาจึงให้ความสำคัญกับโอกาสที่จะได้ใช้ชีวิตที่สงบและหวานชื่น
ซินเซียที่กำลังรู้สึกถึงช่วงเวลาที่คล้ายคลึงกัน จ้องมองเข้าไปในดวงตาของโม่ฟ่านขณะที่เธอบ่นพึมพำ “พี่โม่ฟ่านคะ ได้โปรดอย่าออกจากเมืองอีกเลยนะคะ?”
“ไม่ต้องห่วงฉันหรอก มันไม่ได้อันตรายขนาดนั้น” โม่ฟ่านกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
“หนิงเสวี่ยบอกฉันหมดแล้ว” ซินเซียเม้มปาก เธอรู้ว่าโม่ฟ่านจะพยายามปลอบใจเธอและหยุดไม่ให้เธอกังวล
“โอ้ โอ้…” โม่ฟ่านเกาหัวอย่างอึดอัด
มู่หนิงเสวี่ยและซินเซียสนิทกันมาตลอด ดังนั้นจึงไม่ต้องสงสัยเลยว่ามู่หนิงเสวี่ยจะบอกซินเซียถึงเหตุการณ์ทั้งหมด โม่ฟ่านตระหนักได้ทันทีว่าการพยายามปลอบใจซินเซียด้วยคำโกหกเป็นการกระทำที่ไม่ดี
เขาต้องระมัดระวังให้มากขึ้น เขาต้องพิจารณาถึงความเป็นไปได้ที่ภรรยาคนแรกและคนที่สองของเขาจะสมรู้ร่วมคิดกันก่อนที่จะโกหกพวกเขา
โม่ฟ่านไม่สนใจที่จะสานต่อหัวข้อนี้ เขาเหลือบมองทิวทัศน์ภายนอก โดยหวังว่าจะเปลี่ยนความสนใจของซินเซีย
มันเป็นอาคารที่สูงมาก แม้ว่าจะมีโครงสร้างสูงๆ อยู่บ้างใกล้เคียง แต่ก็ไม่สามารถบดบังทัศนียภา
