งที่เดินยังไม่สะดวกจะมีดีอะไร?”นักศึกษาหญิงผมแสกกลางคนหนึ่งพูดออกมาด้วยความอิจฉา
ในแง่ของรูปลักษณ์ มีผู้หญิงหลายคนที่สวยกว่าเธอได้อย่างง่ายดาย
“ฉันว่าเขาแค่สงสารเธอแหละฉันเกลียดคนที่ทำตัวน่าสงสารที่สุดบ่นโวยวายแค่โดนเหยียบมดโอ๊ย ฉันเดินไม่ได้ ช่วยเข็นฉันหน่อยโอ๊ย ฉันปวดหัวนิดหน่อย สงสัยจะเป็นหวัดใครๆ ก็แกล้งทำเป็นอ่อนแอได้ทั้งนั้นฮึ!” เฉิน หยุนฉีพูดอย่างฉุนเฉียว
การเลียนแบบของเธอเหมือนมากทำให้เพื่อนๆ ที่อยู่ใกล้ๆ หัวเราะออกมาเสียงดังเสียงหัวเราะก้องไปตามทางเดินที่มีต้นไม้เรียงราย…
เจ้าชายน้ำแข็ง หลิว อี้หลิน เหลือบมองกลับไปที่กลุ่มเด็กสาวที่เขาเคยคบหาด้วยเขายิ้มอย่างอ่อนโยนและก้มศีรษะลงเล็กน้อย“อย่าไปสนใจพวกเขาเลย พวกเขาแค่อิจฉาที่ผมใช้เวลากับคุณมาเถอะ เราไปที่ศาลากัน”
“ฉันอยากอยู่คนเดียวสักพัก ขอโทษนะคะ” ซินเซี่ยเงยหน้าขึ้นในดวงตาที่ใสกระจ่างของเธอไม่มีอารมณ์อื่นใดนอกจากความสงบ
เธอเข็นรถเข็นด้วยแขนที่ผอมบางของเธอเธอไม่ได้ไปตามทางน้ำแข็งแต่กลับเข็นไปที่ริมทะเลสาบแทน
หลิว อี้หลิน แตะจมูกตัวเองพร้อมกับหัวเราะเยาะตัวเองเบาๆ
ในขณะเดียวกัน เสียงที่ค่อนข้างน่ารำคาญของเฉิน หยุนฉีก็ดังขึ้น“โอ้โห ทำเป็นผู้ดี ทำเป็นรักษาระยะห่างเพื่อที่จะได้จับเขาไว้แน่นๆ สินะ น่าทึ่งจริงๆ…”
“แหม หยุนฉี เธอพูดแบบนั้นไม่ได้นะบางทีบางคนอาจจะไม่สนใจเจ้าชายน้ำแข็งจริงๆ ก็ได้บางทีอาจจะมีใครบางคนครอบครองหัวใจเธอไป
