โคลนเหนียวข้นจำนวนมหาศาลสาดลงมาจากท้องฟ้าทำให้จางเสี่ยวโหวและโม่ฟ่านกลายเป็นมนุษย์โคลนในทันที
จางเสี่ยวโหวต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการทำความสะอาดตัวเองและตอนนี้เขาก็กลายเป็นลิงโคลนอีกครั้ง
โม่ฟ่านอยู่ในสภาพที่ดีกว่าไม่ใช่เพราะเขาไม่โดนโคลนสาดแต่เพราะเขาค่อนข้างสกปรกอยู่แล้วดังนั้นโคลนที่เพิ่มเข้ามาอีกชั้นจึงไม่ได้สร้างความแตกต่างอะไรมากนัก
“พี่… พี่ฟ่าน… เราจะทำยังไงดีครับตอนนี้?”จางเสี่ยวโหวที่ในที่สุดก็ได้พบกับโม่ฟ่านสามารถสร้างระยะห่างจากตะขาบยักษ์พิษได้บ้างอย่างไรก็ตาม ระยะห่างนั้นก็ถูกลดลงอย่างรวดเร็วเมื่อสัตว์อสูรทั้งสองตัวโอบล้อมพวกเขาจากทั้งสองทิศทาง
จางเสี่ยวโหวรู้สึกท้องไส้ปั่นป่วนเมื่อเห็นสัตว์อสูรขนาดยักษ์ทั้งสองตัวพุ่งเข้ามาหาพวกเขา
เขาคิดว่าในที่สุดเขาก็มีโอกาสที่จะสังหารสัตว์อสูรได้บ้างหลังจากที่ได้เป็นจอมเวทระดับกลางอย่างไรก็ตาม เขาก็ยังคงตัวเล็กจิ๋วอย่างยิ่งเมื่อยืนอยู่ต่อหน้าสัตว์อสูรระดับผู้บัญชาการเหล่านี้
“ดูเหมือนฉันจะไม่มีทางเลือกแล้ว!”โม่ฟ่านจ้องมองไปยังหนองน้ำโคลนสิ่งที่เขาเห็นมีเพียงคลื่นโคลนที่สาดเข้ามาหาพวกเขา
เขากัดฟันเขาสามารถจินตนาการถึงเขี้ยวของตัวเองที่ยาวขึ้นและม่านตาที่เปลี่ยนสี
อันที่จริง โม่ฟ่านไม่รู้สึกอยากใช้พลังของธาตุปีศาจเลยเพราะทุกครั้งที่ใช้เขาก็เหมือนกำลังขายวิญญาณของตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆเขาไม่สามารถบอกได้เลยว่าเขาจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม
