ยนอู่มีกระดองขนาดยักษ์ที่ค่อนข้างแบนอยู่บนหลัง กลุ่มนักล่าเคยเข้าใจผิดคิดว่าเป็นพื้นราบเมื่อเหยียบขึ้นไปบนนั้น
ลำตัวของกิ้งก่ายักษ์เสวียนอู่นั้นใหญ่ยิ่งกว่าเดิม หนองน้ำทั้งหมดสั่นสะเทือนขณะที่มันเคลื่อนไหว จาง เสี่ยวโหวยังอยู่ห่างจากสัตว์ร้ายขนาดยักษ์ตัวนี้พอสมควร แต่เขารู้สึกเหมือนมันอยู่ตรงหน้าเขาแล้วเนื่องจากพลังกดดันที่มหาศาล!
ไอ้ตัวนี้มันน่ากลัวกว่าตะขาบยักษ์เสียอีก!
“พี่ฟ่านครับ พี่แน่ใจเหรอว่าพวกมันจะสู้กันเอง?” ลำคอของจาง เสี่ยวโหวสั่นสะท้านขณะที่เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เชื่อเท่าไหร่
“ฉันเอาขาตะขาบไปให้มันกินแล้ว พวกมันน่าจะสู้กันเร็วๆ นี้แหละ” โม่ ฟ่านตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ
“…พี่ฟ่านครับ พี่ทำอะไรลงไปที่นี่กันแน่!” จาง เสี่ยวโหวรู้สึกเหมือนอยากจะคุกเข่าลงตรงหน้าโม่ ฟ่าน
“พวกมันบาดเจ็บสาหัสทั้งคู่ และฉันก็หาวิธีจัดการพิษของตะขาบได้แล้ว ดังนั้นมันจะไม่เป็นภัยคุกคามต่อเรา การเคลื่อนไหวของกิ้งก่ายักษ์เสวียนอู่ช้าลงเพราะอาการบาดเจ็บ ไม่อย่างนั้นเราคงตายไปแล้ว” โม่ ฟ่านตอบ
ขณะที่ทั้งสองตัวเข้าใกล้กัน สัตว์ยักษ์ทั้งสองที่สามารถทำให้หนองน้ำปั่นป่วนวุ่นวายกำลังจะพุ่งชนกัน
อย่างไรก็ตาม ระหว่างพวกมันมีมนุษย์ที่ทำให้พวกมันโกรธยืนอยู่ ลำดับความสำคัญแรกของพวกมันคือการกำจัดพวกน่ารำคาญนี้เสียก่อน ก่อนที่จะจัดการความขัดแย้งระหว่างกัน ด้วยเหตุนี้ สัตว์ยักษ์ทั้งสองจึงปิดเส้นทางหลบหนีของพวกเขา
