กษ์
“ออกมาเถอะ ออกมา อย่าให้ฉันต้องใช้เวทระดับกลางกับแกนะ!” จางเสี่ยวโหวตะโกนใส่หนองน้ำ
ตราบใดที่น้ำผสมกับโคลน จางเสี่ยวโหวก็สามารถควบคุมมันด้วยเวทมนตร์ของเขาได้ผลก็คือ หนองน้ำที่เคยสงบก็ถูกกวนจนวุ่นวายอย่างมาก ซัดโคลนไปทั่ว
จางเสี่ยวโหวได้รับแจ้งว่าแมลงพิษตัวนี้ค่อนข้างเผด็จการมันจะต้องไล่ตามผู้ที่รบกวนการงีบหลับอันแสนสบายของมันอย่างแน่นอน แม้ว่าจางเสี่ยวโหวจะไม่รู้ว่าทำไมโม่ฟ่านถึงรู้เรื่องนั้นก็ตาม
ในที่สุด ก็มีการตอบสนอง!จางเสี่ยวโหวจ้องมองคลื่นโคลนที่กำลังพุ่งสูงขึ้นไปในอากาศอย่างน่าตื่นตาตื่นใจ
โคลนกลิ้งเหมือนน้ำเดือดสีดำ สาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะเทกลับลงมาบนพื้นดินตรงหน้าจางเสี่ยวโหวเหมือนฝนตกหนัก…
ร่างกายที่ยาวเหยียดพุ่งออกมาจากน้ำโคลนเมื่อมองแวบแรก มันดูเหมือนงูหลามยักษ์ที่พุ่งขึ้นมาจากก้นน้ำสู่อากาศอย่างไรก็ตาม ร่างกายนั้นมีขาขนาดใหญ่ทั้งสองข้าง!
ขาคู่หนึ่งยื่นออกมาบนพื้นผิวมีต้นไม้สูงสามสิบเมตรอยู่ริมฝั่งตรงนั้น และมันกลับมีความสูงเท่ากับขาขนาดใหญ่!
คู่หนึ่ง สองคู่ สามคู่… เจ็ดคู่…
ครึ่งตัวยังคงจมอยู่ในหนองน้ำ แต่มีขาโผล่ออกมาแล้วถึงสิบสี่ขา!
หัวที่น่าเกลียดพร้อมกับกรามที่ขบกันเหมือนกรรไกรยักษ์ โผล่ขึ้นมาจากโคลนมันอ้าปากที่เต็มไปด้วยเลือดกว้างและกรีดร้องใส่มนุษย์ตัวเล็กๆ ที่จ้องมองมันจากบนบก
เสียงกรีดร้องตามมาด้วยลมกระโชกแรงพัดเข้าใส่ใบหน้าของจางเสี่ยวโห
