“สุดยอดไปเลยพี่ฟ่าน! ผมรู้ว่าพี่ต้องไม่ตาย!” จางเสี่ยวโหวโผเข้ากอดโม่ฟ่านอย่างแรง แม้ว่าตัวเขาจะเปื้อนโคลนเหม็นๆ ก็ตาม
สองปีแล้วนับตั้งแต่พวกเขาบอกลากันที่เมืองป๋อ
เมื่อโม่ฟ่านรู้ว่าเพื่อนของเขาอุตส่าห์มาตามหาเขาโดยเฉพาะ เขาก็รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมา
โม่ฟ่านรู้ดีว่าทะเลสาบตงถิงอันตรายแค่ไหน แต่จางเสี่ยวโหวก็ยังเต็มใจที่จะมาคนเดียว เขารู้สึกพูดไม่ออกกับความบ้าระห่ำของเพื่อน
กลับมาที่ถ้ำ หลี่หม่านหลับไปแล้ว พิษในร่างกายของเธอยังไม่ถูกชำระล้างออกไป
“อ้อ ใช่ครับพี่ฟ่าน นี่สำหรับพี่” จางเสี่ยวโหวค่อยๆ หยิบภาชนะสองใบออกจากกระเป๋าเป้แล้วยื่นให้โม่ฟ่าน
“นี่อะไร?” โม่ฟ่านมองดูภาชนะทั้งสอง แต่เขาบอกไม่ได้ว่าข้างในมีอะไร
โม่ฟ่านค่อนข้างคุ้นเคยกับภาชนะเหล่านี้ มันเป็นภาชนะที่ใช้ใส่แก่นวิญญาณโดยทั่วไป
“ข้างในมีแก่นวิญญาณสองอันครับ หัวหน้าจ้านคงบอกผมว่าวิญญาณของพี่อยู่ในสภาพวิกฤต และพี่ต้องการแก่นวิญญาณจำนวนมากเพื่อรักษามัน ผมเอาแก่นวิญญาณสองอันจากเมืองปี้อี้มาให้ระหว่างทาง…” จางเสี่ยวโหวพูดออกมาอย่างตื่นเต้น
การรู้ว่าโม่ฟ่านยังมีชีวิตอยู่เป็นข่าวดีที่น่าตื่นเต้นที่สุดสำหรับจางเสี่ยวโหว ท้ายที่สุดแล้ว เขาปฏิบัติต่อโม่ฟ่านเหมือนพี่ชายแท้ๆ ของเขา
“นายเอาเงินมาจากไหน?” โม่ฟ่านถือภาชนะทั้งสอง เขารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างไหลอยู่ในดวงตา
โม่ฟ่านแทบจะรักษารูปลักษณ์ปกติของเขาไว้ไม่ได้เลยนับตั้งแต่ที่วิญญาณข
