จ้านคงยังคงครุ่นคิดถึงสิ่งที่ค้นพบอย่างประหลาดที่ทะเลสาบตงถิงหลังจากเข้านอน แม้จะเหนื่อยล้าเพียงใดก็ตามเขาอยากรู้ใจจะขาดว่าโม่ฟ่านที่กลายเป็นปีศาจนั้นเป็นต้นเหตุหรือไม่ ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็หมายความว่าเขายังมีชีวิตอยู่ แต่เขาควบคุมสติได้อย่างไร? ทำไมเขาถึงฆ่าจิ้งจกยักษ์ไม่หยุดหย่อน?
จ้านคงนอนไม่หลับอย่างสงบ จึงตื่นแต่เช้าตรู่และเรียกสหายเก่าของเขามา เขาตั้งใจจะให้สหายเก่าพร้อมลูกน้องสองสามคนไปสำรวจทะเลสาบตงถิง
“ผู้บัญชาการ จางเสี่ยวโหวออกจากกองทัพไปก่อนรุ่งสางแล้วครับ ดูจากของที่เขาเอาไปด้วย ดูเหมือนเขาจะวางแผนจะไปนานแล้ว” สหายเก่ากล่าว
“ไอ้เด็กโง่!” จ้านคงสบถ
“ให้ผมส่งคนตามไปไหมครับ? เขาคงไปไม่ไกลนัก การหนีทัพโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นความผิดร้ายแรง” สหายเก่ากล่าว
“ช่วยเขาทำเอกสารว่าออกไปทำภารกิจแทน แล้วเอาตราประทับในห้องฉันไปเซ็นแทนด้วย เขาอาจจะโง่ แต่ก็เป็นต้นกล้าที่ดี” จ้านคงถอนหายใจ
“รับทราบครับ”
“หมาป่าปีศาจช่วงนี้ไม่สงบเลย ฉันต้องไปจัดการพวกมันก่อน ส่งจดหมายไปที่กองบัญชาการในเมืองปี้อี้ ชิวซินเป็นศิษย์พี่ของฉัน เขาจะรู้วิธีจัดการกับปรากฏการณ์ประหลาดที่ทะเลสาบตงถิง อ้อ ถ้าเจอไอ้โง่จางเสี่ยวโหวระหว่างทาง ให้คนลากมันกลับมาที่นี่ ฉันไม่อยากให้มันไปตายในป่า” จ้านคงกล่าว
“รับทราบครับ จะดำเนินการทันที”
——
เมืองปี้อี้ จางเสี่ยวโหวที่แต่งตัวเหมือนนายพราน หยุดคนเดินผ่านไปมาและถามทางไปตลาดค้า
