ในไม่ช้า ตะขาบเหล็กสีเขียวอมดำขนาดยาวกว่าสองฉื่อ (ราวหกสิบเซนติเมตร) ก็มุดออกมาจากใต้โครงกระดูกร่างหนึ่ง
เขี้ยวของมันคมกริบดุจใบมีดทอประกายสีฟ้าหม่น เปลือกแข็งหุ้มลำตัวก็ทนทานแข็งแกร่งส่องประกายเงางามดุจโลหะ ขาแหลมคมสองแถวใต้ลำตัวราวกับตะขอเหล็กอันแหลมคม ทอประกายเย็นเยียบ ขูดขีดไปบนพื้นหินแข็งจนเกิดเป็นรอยทางยาว!
บนลำตัวของตะขาบอสูรตัวนี้ ยังแผ่ปราณหมอกสีเทาจางๆ ออกมาเป็นสาย ดูเหมือนจะมีพิษร้ายกาจอย่างยิ่ง เพราะที่ใดก็ตามที่มันเลื้อยผ่าน หญ้าป่าเหล่านั้นจะถูกกัดกร่อนจนเปลี่ยนเป็นสีเหลืองดำแห้งเหี่ยว ส่งเสียงดังซี่ๆ
“พิษร้ายกาจยิ่งนัก!”
แววตาของกู้หย่วนหดเกร็งลง ลอบคิดในใจ
“พิษร้ายระดับนี้ เกรงว่าต่อให้เป็นยอดฝีมือทางยุทธ หากเผลอไปแตะโดนเข้าแม้แต่นิดเดียว ก็คงถูกพิษกัดกินจนตายทั้งเป็นแน่ๆ?”
จากนั้น ภายใต้การจ้องมองของกู้หย่วน ตะขาบอสูรก็ชูส่วนหัวขึ้นมาครึ่งหนึ่ง ก่อนจะขยับหนวดสองเส้นไปมา ราวกับกำลังรับรู้และแยกแยะกลิ่น
ครู่ต่อมา มันก็เลื้อยตรงไปยังกับดักที่กู้หย่วนวางเอาไว้อย่างไม่เร่งรีบ
