มู่จัวหยุนรู้ว่าลูกสาวของเขาไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากที่เธอหมดสติไปเขาก็เล่าสิ่งที่เขารู้ให้เธอฟังทันที
“เฮ้อ ใครจะคิดว่าเด็กคนนั้นจะยอมเสียสละตัวเองเป็นเหยื่อล่อมังกรหางมีดโกนออกมาสุดท้ายมังกรหางมีดโกนกับลู่เนี่ยนก็ฆ่ากันเอง ส่วนพวกเธอทุกคนก็รอดโม่เจียซิงมาเยี่ยมเธอเมื่อสองสามวันก่อน ฉันปลอบเขาแล้วก็เสนองานที่ค่าตอบแทนสูงให้น่าเสียดายที่เขาปฏิเสธ” มู่จัวหยุนพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าเล็กน้อย
มู่จัวหยุนไม่เคยชอบเจ้าเด็กเหลือขอโม่ฟ่านเท่าไหร่แต่ใครจะรู้ว่าเขาจะยอมเสียสละชีวิตเพื่อลูกสาวของเขามันทำให้มุมมองของเขาที่มีต่อโม่ฟ่านเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงเขาได้สั่งให้คนของเขาดูแลครอบครัวของโม่ฟ่านเป็นพิเศษ เพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณ
“เขา…เขาตายจริงเหรอคะ?” มู่หนิงเสวี่ยถามเสียงเคร่ง
“อืม จ้านคงบอกเอง ฉันไม่คิดว่าเขาจะโกหกนะอย่าเพิ่งเสียใจไปเลย… พูดตามตรง ฉันไม่รู้ว่าเขาชอบเธอมากขนาดนี้ยอมเสียสละชีวิตเพื่อเธอ… ถ้าฉันรู้… ฉันคงไม่ทำกับเขาแบบนั้นก่อนหน้านี้… อ่า ช่างเถอะ” มู่จัวหยุนพูดด้วยถอนหายใจ
มู่หนิงเสวี่ยกอดเข่าตัวเอง จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอยเธอหวนนึกถึงคำพูดที่โม่ฟ่านเคยพูดกับเธอที่โบสถ์โดยไม่รู้ตัว
เขาพูดจริงอย่างที่เขาพูดไว้เหรอ?
ไม่ว่าจะอย่างไร เธอก็ไม่มีทางตรวจสอบได้มันกลายเป็นคำพูดสุดท้ายของเขาที่มีต่อเธอไปแล้ว
ความหวังสุดท้ายที่ยังคงอยู่ในใจของเธอสลายไปจนหมดสิ้น
“หนิง
