ราควรเชิญประธานการประมูลต่างๆ มาประชุมทีมกันเร็วๆ นี้ไหมครับ?” มู่จัวหยุนถามพร้อมรอยยิ้ม
“คุณไม่ควรไปถามคนในตระกูลของคุณเหรอครับ?การประมูลและตลาดค้าขายส่วนใหญ่ก็ติดนามสกุลมู่ผมไม่เห็นเหตุผลที่จะต้องมาถามผมเรื่องนั้นเลย” คุณโจวเลิกคิ้วขึ้นและพูด ทำเป็นไม่รู้เรื่องที่ได้ยินมา
“พ่อครับ พ่อพูดแบบนั้นไม่ได้นะครับพ่อก็รู้ว่าคุณลุงจัวหยุนกำลังอยู่ในสถานการณ์ที่ค่อนข้างลำบากเราควรช่วยเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้”
“ฉันไม่เห็นความจำเป็นต้องทำแบบนั้นเลยอย่างแรก เราไม่ได้มีความสัมพันธ์กันเลยตระกูลโจวของเราอาจจะทรงอิทธิพลในเมืองหลวงแต่เราก็ปฏิบัติตามกฎในหมู่ตระกูลที่มีชื่อเสียง” คุณโจวกล่าว
“นี่…” มู่จัวหยุนทำหน้าลำบากใจ ไม่รู้จะตอบอย่างไร
มู่จัวหยุนไม่ชอบความรู้สึกที่ต้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่นแต่เขาก็ไม่มีทางเลือก เขามีครอบครัวใหญ่ที่ต้องดูแลสมาชิกส่วนใหญ่ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง รู้แต่เรื่องใช้เงินเขาบอกพวกเขาหลายครั้งแล้วว่าสถานะของพวกเขาไม่สบายเหมือนเมื่อก่อนที่เมืองป๋อแต่คำแนะนำของเขาก็ไร้ผลโดยสิ้นเชิง
โจวโหย่วหงหมดความอดทน เมื่อเห็นมู่จัวหยุนลังเลเหมือนเคย“คุณลุงจัวหยุนครับ คุณก็รู้ว่าผมจริงใจต่อมู่หนิงเสวี่ยผมเชื่อว่าเราควรดำเนินการเรื่องงานแต่งงานของเราโดยเร็วที่สุดจากนั้นเราก็จะมีเหตุผลที่จะช่วยเหลือพวกคุณอย่างเต็มที่เรารู้สึกสงสารครอบครัวของคุณหลังจากเกิดเรื่องที่เมืองป๋อและเราก็ทราบ
