ดที่มือเลยเพราะพลังชีวิตของเขากำลังไหลออกไปอย่างรวดเร็วถึงตายความเจ็บปวดไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับมนุษย์แต่มันคือช่วงเวลาที่พวกเขาไม่สามารถรู้สึกเจ็บปวดได้อีกต่อไปซึ่งบ่งบอกว่าความตายกำลังมาเยือน
“ทำ…ทำได้…ทำได้ยังไง…”ลู่เนี่ยนจ้องมองโม่ฟ่านด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว
โม่ฟ่านในร่างปีศาจยืนอยู่ตรงหน้าเขาสายฟ้ากระพริบอย่างบ้าคลั่งรอบตัวเขาเขาเหมือนเทพสายฟ้าที่เพิ่งลงมาสู่โลกมนุษย์
โม่ฟ่านยิ้มอย่างชั่วร้าย ก่อนจะหัวเราะเสียงดัง
เสียงหัวเราะอันบ้าคลั่งของเขาและใบหน้าที่บิดเบี้ยวของลู่เนี่ยนสร้างความแตกต่างอย่างมากบางทีลู่เนี่ยนที่เพิ่งสังหารชีวิตผู้บริสุทธิ์ไปเมื่อไม่นานมานี้ไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะต้องมาตกอยู่ในมือของเด็กคนนี้
พลังอันโดดเด่นเช่นนี้ควรจะอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาต่างหากทำไม…ทำไมเขาถึงเลือกเขาเป็นเป้าหมายแรกแทนล่ะ?
ธาตุปีศาจเขาพยายามอย่างหนักเพื่อหาผู้สมัครที่เหมาะสมสำหรับการทดลองแต่เขากลับสร้างคนที่กลายเป็นฝันร้ายของเขาโดยไม่ตั้งใจคนที่เพิ่งใช้สายฟ้าเสียบทะลุตัวเขาไปเมื่อครู่…
ไม่มีเลือดสักหยดให้เห็นรูที่ถูกเผาไหม้บนหน้าอกของเขาทำให้เห็นภาพที่น่าตกใจอย่างยิ่งขณะที่ร่างของเขาค่อยๆ ล้มหงายหลังลงไปในช่วงสุดท้ายของชีวิตเขาตระหนักได้ว่าท้องฟ้านั้นสวยงามเพียงใดเหมือนอัญมณีสีน้ำเงินขนาดใหญ่อย่างไรก็ตาม เขามองเห็นใบหน้าหนึ่งบนท้องฟ้าใบหน้าที่ดูชั่วร้ายปกคลุมด้วยเส้นสีแดงเข้มมันเป็นใบ
