ลู่เนี่ยนพลันรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ด้านหลัง เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจเย็นเยียบพร้อมกับกลิ่นอายของสัตว์อสูร
สัตว์อสูรอย่างนั้นหรือ?
เป็นไปไม่ได้ เวทมนตร์ทำให้เป็นหินของเขาจะเปลี่ยนทุกสิ่งที่อยู่ใกล้เคียงให้กลายเป็นรูปปั้น ไม่มีสัตว์อสูรตัวไหนจะสามารถเข้าใกล้เขาได้
เมื่อเห็นรอยยิ้มแปลกๆ บนใบหน้าของจ้านคง ลู่เนี่ยนก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหันศีรษะกลับไป
ในพริบตา ใบหน้าหนึ่งก็พุ่งเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็วราวกับสายลม ทำให้เขาตกตะลึงงัน
ใครกัน ใครกันนี่?
ทำไมใบหน้านั้นถึงถูกปกคลุมไปด้วยเส้นสีแดงฉานที่เต็มไปด้วยพลังงานมืดมิด? แสงที่วูบวาบจากดวงตาของมันช่างน่าเกรงขามอย่างยิ่ง!
“โม่…โม่ฟ่าน?” ลู่เนี่ยนจ้องมองบุคคลตรงหน้าด้วยความไม่เชื่อ
“ฉันเอง!” โม่ฟ่านยิ้มอย่างดุร้าย จนเผยให้เห็นความโหดเหี้ยมในกระดูกของเขา เสียงของเขาแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง แม้ว่าคำพูดของเขาจะฟังดูคุ้นเคยอย่างยิ่งสำหรับลู่เนี่ยน “ฉันบอกแล้วไงว่าครั้งหน้าที่คุณเห็นฉัน ฉันจะส่งไอ้ลูกหมาอย่างคุณไปลงนรก!”
โม่ฟ่านไม่สามารถคิดได้อย่างชัดเจนในสภาพที่กลายเป็นปีศาจ อย่างไรก็ตาม ความเกลียดชังที่เขามีอยู่ก่อนที่จะกลายเป็นปีศาจนั้นไม่สามารถลบเลือนได้ ความโกรธในใจของเขาในที่สุดก็พบทางออก นั่นคือการบดขยี้ผู้บัญชาการปีศาจที่น่ารังเกียจและน่าชิงชังผู้นี้ ทั้งวิญญาณและร่างกาย ให้แหลกเป็นชิ้นๆ!
ลู่เนี่ยนยังคงจมอยู่ในความ
